Wyższy limit dla ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych od 2017 r.

Od 1 stycznia 2017 r.  nastąpiło podwyższenie obecnego maksymalnego rocznego progu przychodów uprawniającego do korzystania z opodatkowania działalności gospodarczej w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych z obecnych 150.000 euro do 250.000 euro.

Do końca 2016r. przedsiębiorcy, w tym osoby fizyczne, spółki cywilne i jawne osób fizycznych, mogły płacić w danym roku podatkowym ryczałt od przychodów ewidencjonowanych (uproszczona forma rozliczeń podatkowych), jeśli w roku poprzednim uzyskali przychody na poziomie do 150 tys. euro. W takiej wysokości limit ten obowiązywał już od 2008 r. Od 2017r. limit ten został podniesiony i wynosi 250 tys. Euro, co pozwoli większej liczbie podmiotów skorzystać z tej formy opodatkowania.

Zatem podatnicy mogą opłacać w 2017 roku zryczałtowany podatek dochodowy w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych z pozarolniczej działalności gospodarczej wykonywanej samodzielnie lub prowadzonej w formie spółki cywilnej osób fizycznych lub spółki jawnej osób fizycznych, jeżeli:

1. W 2016 roku (roku poprzedzającym rok podatkowy):

a) uzyskali przychody z tej działalności, prowadzonej wyłącznie samodzielnie, w wysokości nieprzekraczającej 250 000 euro, lub

b) uzyskali przychody wyłącznie z działalności prowadzonej w formie spółki, a suma przychodów wspólników spółki z tej działalności nie przekroczyła kwoty 250 000 euro,

2. Rozpoczną wykonywanie działalności w 2017 roku i nie korzystają z opodatkowania w formie karty podatkowej – bez względu na wysokość przychodów.

Górny limit przychodów za rok 2016 uprawniający do opodatkowania ryczałtem ewidencjonowanym w 2017 r. według kursu ogłoszonego przez NBP na dzień 3 października 2016r. (1 EUR = 4,2976) wynosi 1 074 400 PLN.

Limit 250 000 euro w roku poprzedzającym nie dotyczy najmu poza działalności gospodarczą opodatkowanego stawką 8,5 %

Wprowadzenie zmian nastąpiło na podstawie ustawy z dnia 16 grudnia 2016r. (Dz. U. z 2016r. poz.2255) o zmianie niektórych ustaw w celu poprawy otoczenia prawnego przedsiębiorców.

Ewa Stolarczyk

17 stycznia 2017 r., Olsztyn

Zwiększenie limitu zwolnienia VAT

Od 1 stycznia 2017 roku nastąpiło zwiększenie limitu zwolnienia podmiotowego z VAT. Kwota limitu obrotów zwiększyła się ze 150.000 zł na 200.000 zł.

Zwolnienie podmiotowe reguluje artykuł 113 ust.1 ustawy o podatku od towarów i usług, zgodnie, z którym zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez podatników, u których wartość sprzedaży nie przekroczyła łącznie w poprzednim roku podatkowym kwoty 200.000 zł.

Zwolnienie podmiotowe obejmuje również podatników rozpoczynających w trakcie roku wykonywanie czynności opodatkowanych, jeżeli przewidywana przez nich wartość sprzedaży nie przekroczy, w proporcji do okresu prowadzonej działalności gospodarczej w roku podatkowym, kwoty 200.000 zł.

Jak wynika z art. 113 ust. 11 ustawy o VAT podatnik, który utracił prawo do zwolnienia od podatku lub z niego zrezygnował może ponownie skorzystać z tego zwolnienia nie wcześniej niż po upływie roku, licząc od końca roku, w którym utracił to prawo lub z niego zrezygnował.

Powyższe dotyczyć będzie podatników, którzy zrezygnowali z prawa do zwolnienia podmiotowego w 2016 roku rejestrując się jako podatnicy VAT czynni i ich obrót nie przekroczył w 2016 roku kwoty 150.000 zł. Tacy podatnicy nie będą mogli skorzystać ze zwolnienia podmiotowego z VAT od 1 stycznia 2017, ponieważ nie upłynął rok, licząc od końca roku, w którym zrezygnowali z tego prawa.

Uwaga! Wprowadzono przepis przejściowy, z którego wynika, że podatnicy, u których łączna wartość sprzedaży w 2016 roku była wyższa niż 150.000 zł i nie przekroczyła 200.000 zł, mogą skorzystać ze zwolnienia podmiotowego z VAT od 2017 roku. Dotyczyć to będzie także podatników rozpoczynających w 2016 r. wykonywanie czynności opodatkowanych VAT, u których łączna wartość sprzedaży, w proporcji do okresu prowadzonej działalności gospodarczej, przekroczyła 150.000 zł i nie przekroczyła 200.000 zł.

Podatnicy, którzy planują rozpocząć działalność w 2017 roku i nie są zobligowani do rejestracji jako podatnicy VAT czynni, wybierając zwolnienie podmiotowe z VAT w 2017 roku, nie muszą w ogóle składać deklaracji VAT-R. To samo dotyczy podatników, którzy chcą kontynuować zwolnienie z VAT i nie przekraczają w 2016 roku obrotu 150 000 zł.

Ewa Stolarczyk

16 stycznia 2017 r., Olsztyn

Odwrotne obciążenie dla usług budowlanych

Z dniem 1 stycznia 2017 r. duża część usług budowlanych wykonywanych przy spełnieni określonych warunków została objęta mechanizmem odwrotnego obciążenia. W praktyce oznacza to, że to usługobiorca, a nie – jak dotychczas – usługodawca, jest zobligowany do rozliczenia VAT należnego z tytułu wykonanej usługi.

Pełen katalog usług budowlanych objętych proponowaną zmianą zawarto w dodanym do ustawy załączniku nr 14, który zawiera 47 pozycji dotyczących usług budowlanych. Do celów identyfikacji usługi posłużono się klasyfikacją PKWiU.

W art. 17 ust. 1 pkt 8 ustawy o VAT zaproponowano ograniczenie stosowania mechanizmu odwrotnego obciążenia do przypadków, gdy:

  1. usługobiorcą jest podatnik, o którym mowa w art.15, zarejestrowany jako podatnik VAT czynny;
  2. usługodawcą jest podatnik , o którym mowa w art.15, u którego sprzedaż nie jest zwolniona od podatku na podstawie art.113 ust.1 i 9;
  3. usługodawca świadczy  budowlane  wymienione w poz.2-48 jako podwykonawca.

Jeżeli zatem którykolwiek z wyżej wymienionych warunków nie zostanie spełniony (np. usługobiorcą będzie konsument albo usługodawcą będzie bezpośredni wykonawca usługi), usługa będzie podlegać rozliczeniu na zasadach ogólnych (podatek rozlicza usługodawca).

Teoretycznie należałoby zatem pojęcie to rozumieć w sposób potoczny, tj. jako firmę lub osobę wykonującą pracę na zlecenie głównego wykonawcy; podmiot podporządkowany głównemu wykonawcy (zgodnie z Internetowym Słownikiem Języka Polskiego PWN – www.sjp.pwn.pl). Usługi budowlane wykonywane na zlecenie głównego wykonawcy czy jego bezpośrednich podwykonawców, powinny być zatem rozliczane zgodnie z mechanizmem odwrotnego obciążenia, gdyż są wykonywane przez podwykonawców. Faktury wystawione przez podwykonawców na rzecz innych podwykonawców czy na rzecz głównego wykonawcy nie zawierają zatem  podatku VAT i powinny wskazywać, że to ich nabywca zobowiązany jest rozliczyć podatek z tytułu nabycia –  wyrazy odwrotne obciążenie”.

Faktura wystawiona przez głównego wykonawcę na rzecz inwestora winna być rozliczona zgodnie ze standardowymi zasadami, tj. główny wykonawca jako usługodawca powinien wykazać w niej podatek VAT należny, który dla nabywcy będzie podatkiem naliczonym do odliczenia.

To na podmiocie świadczącym usługi budowlane będzie ciążył obowiązek weryfikacji, czy w odniesieniu do konkretnej transakcji działa jako podwykonawca usług budowlanych czy też nie. Zależy to przede wszystkim od tego, czy nabywca wykorzystuje te usługi do dalszego świadczenia usług budowlanych, czy też jest ich konsumentem i nabywa w celu zaspokojenia własnych potrzeb w zakresie remontu czy wybudowania obiektu. W tym drugim przypadku świadczący usługę będzie bowiem działał jako swego rodzaju wykonawca główny, a nie jako podwykonawca usług budowlanych. I w tym drugim przypadku usługodawca będzie miał obowiązek wystawić fakturę z podatkiem VAT (mechanizm odwrotnego obciążenia nie znajdzie zastosowania).

Załącznik: załącznik nr 14 do ustawy o VAT

Ewa Stolarczyk

13 stycznia 2017 r., Olsztyn

15% podatek dochodowy od osób prawnych

Od 1 stycznia 2017r. z 15-proc. stawki podatku dochodowego od osób prawnych na podstawie ustawy z dnia 5 września 2016r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2016r., poz. 1550) będą mogli skorzystać ci spośród podatników tego podatku, którzy:

  1. mają status małego podatnika – czyli takiego, u którego wartość przychodu ze sprzedaży (wraz z kwotą należnego podatku od towarów i usług) nie przekroczyła w poprzednim roku podatkowym wyrażonej w złotych kwoty odpowiadającej równowartości 1 200 000 euro; przeliczenia dokonuje się według średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski na pierwszy dzień roboczy października poprzedniego roku podatkowego, w zaokrągleniu do 1000 zł. Limit sprzedaży (wraz z kwotą należnego podatku od towarów i usług) na 2017r. ustalony na podstawie danych z 2016r. wynosi zatem  5 157 000 PLN;
  2. rozpoczynają dopiero swoją działalność – będą mogli stosować obniżoną stawkę w roku podatkowym, w którym rozpoczęli działalność; w kolejnych latach podatkowych podmioty te będą mogły stosować niższą stawkę podatku tylko wtedy, jeżeli będą spełniały pierwszy z warunków, czyli będą małymi podatnikami; innymi słowy, każdy podatnik CIT będzie mógł stosować 15-proc. stawkę podatku w pierwszym roku swojej działalności.

Przepisów o niższej stawce podatku dochodowego nie stosuje się nigdy do podatkowych grup kapitałowych utworzonych zgodnie z art.1a ustawy o CIT, czyli grup co najmniej dwóch spółek prawa handlowego, mających osobowość prawną, które pozostają ze sobą w związkach kapitałowych.

Ustawodawca wprowadził rozwiązania legislacyjne, które mają przeciwdziałać różnego typu przekształceniom oraz restrukturyzacjom mającym na celu jedynie zmniejszenie obciążeń podatkowych.

Ograniczenia dotyczą spółek, które po takiej transformacji spełniałyby warunki do skorzystania z niższej stawki CIT:

  • powstałych w wyniku przekształcenia, połączenia lub podziału podatników (z wyjątkiem przekształcenia spółki podlegającej już uprzednio temu podatkowi w inną spółkę, podlegającą temu podatkowi np. spółka z. o.o w spółkę akcyjną) albo
  • powstałych w wyniku przekształcenia przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną wykonującą we własnym imieniu działalność gospodarczą lub spółki niebędącej osobą prawną, albo
  • utworzonych przez osoby prawne, osoby fizyczne albo jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które wniosły na poczet kapitału podatnika uprzednio prowadzone przez siebie przedsiębiorstwo, zorganizowaną część przedsiębiorstwa albo składniki majątku tego przedsiębiorstwa o wartości przekraczającej łącznie równowartość w złotych kwoty co najmniej 10 000 euro przeliczonej według średniego kursu euro ogłaszanego przez NBP na pierwszy dzień roboczy października roku poprzedzającego rok podatkowy, w którym wniesiono te składniki majątku, w zaokrągleniu do 1000 zł, przy czym wartość tych składników się oblicza, stosując odpowiednio art. 14 ustawy o CIT, albo
  • utworzonych przez osoby prawne, osoby fizyczne albo jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które wniosły tytułem wkładów niepieniężnych na poczet kapitału podatnika składniki majątku uzyskane przez te osoby albo jednostki w wyniku likwidacji innych podatników, jeżeli te osoby albo jednostki posiadały udziały (akcje) tych innych likwidowanych podatników.

Ewa Stolarczyk
9 listopada 2016 r., Olsztyn

Minimalna stawka godzinowa przy umowach zlecenie

Od 1 stycznia 2017 r. przy umowach zlecenie oraz umowach o świadczenie usług obowiązywać będzie minimalna stawka godzinowa. Wprowadza ją ustawa z 22 lipca 2016 r. o zmianie ustawy o minimalnym wynagrodzeniu za pracę oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2016.1265)

Minimalna stawka godzinowa będzie od 1 stycznia 2017 roku wynosić 12 zł, ale kwota ta będzie waloryzowana w związku z podwyższeniem wynagrodzenia minimalnego pracowników do 2 000 zł brutto i w efekcie wyniesie 13 zł.

Stawka godzinowa znajdzie zastosowanie do umów-zleceń zarówno zawieranych od 1 stycznia, jak i tych trwających w tej dacie. Konieczna będzie więc zmiana obowiązujących kontraktów.  Regulacje te nie będą zaś odnosić się m.in. do umów o dzieło i agencyjnych.

Nowelizacja przewiduje, że wysokość wynagrodzenia zleceniobiorcy powinna być ustalona w umowie w taki sposób, aby za każdą godzinę wykonania zlecenia nie było ono niższe niż wysokość minimalnej stawki godzinowej. Wypłaty wynagrodzenia w kwocie wynikającej z wysokości minimalnej stawki godzinowej mają być dokonywane w formie pieniężnej. Ta część należności nie będzie więc mogła być zrealizowana poprzez świadczenie inne niż pieniężne (np. towary czy usługi oferowane przez zleceniodawcę).

Minimalna stawka godzinowa przysługiwać będzie przyjmującemu zlecenie, przez które to pojęcie będziemy rozumieli:

  • osoby fizyczne wykonujące działalność gospodarczą zarejestrowaną w Rzeczypospolitej Polskiej albo w państwie niebędącym państwem członkowskim Unii Europejskiej lub państwem Europejskiego Obszaru Gospodarczego, niezatrudniające pracowników lub niezawierające umów ze zleceniobiorcami albo
  • osoby fizyczne nie wykonujące działalności gospodarczej,

które realizują zlecenie na rzecz przedsiębiorcy albo innej jednostki organizacyjnej, w ramach prowadzonej przez te podmioty działalności.

Całkowitą nowością będzie obowiązek stosowania minimalnej częstotliwości wypłat wynagrodzenia dla zleceniobiorców. Obecnie zapłata wynagrodzenia następuje, co do zasady, dopiero po wykonaniu zlecenia. Strony mogą jednak zmienić tę zasadę i dowolnie ustalić termin płatności wynagrodzenia. Przykładowo, może być to zapłata po każdym tygodniu czy miesiącu realizacji zlecenia, ale również raz na pół roku, po zakończeniu roku akademickiego itp. Od 1 stycznia 2017r., w przypadku umów zawartych na czas dłuższy niż 1 miesiąc, wypłaty wynagrodzenia w kwocie równej minimalnej stawce godzinowej dokonywać się będzie co najmniej raz w miesiącu.

Nowelizacja wprowadza obowiązki w zakresie potwierdzania liczby godzin wykonania zlecenia. Najprościej będzie wówczas, gdy wynagrodzenie zostanie określone w umowie bezpośrednio jako stawka godzinowa.  Sposób potwierdzania godzin realizacji zlecenia powinien zostać określony w treści umowy. Przy czym rejestr przepracowanego czasu powinien być prowadzony bez względu na sposób określenia wynagrodzenia. Najczęściej bowiem przy zleceniach wskazuje się wynagrodzenie za całość realizowanej usługi lub odnoszące się do pewnych okresów czasu (np. miesiąca). W tych przypadkach szczególnie istotne staje się dookreślenie sposobu potwierdzania liczby godzin wykonania zlecenia, gdyż ustalone wynagrodzenie (np. za całość zlecenia) jest całkowicie oderwane od godzin realizacji umowy.

Nowelizacja przewiduje również sankcję za niewypłacanie minimalnej stawki godzinowej. Przedsiębiorcy albo osobie działającej w jego imieniu (albo innej jednostce organizacyjnej), która wypłaca przyjmującemu zlecenie wynagrodzenie za każdą godzinę jego wykonania w kwocie niższej niż obowiązująca wysokość minimalnej stawki godzinowej, grozić będzie grzywna od jednego do 30 tys. zł.

Rejestr przepracowanego czasu ma być prowadzony bez względu na sposób określenia płacy.

Ewa Stolarczyk
Olsztyn, 8 października 2016 r.

Zmiany w płatnościach gotówkowych w 2017 r.

Zgodnie ze zmianami wchodzącymi w życie 1 stycznia 2017 r., obniżeniu ulegnie limit wartości transakcji między przedsiębiorcami, które muszą być regulowane gotówką.

Obniżenie – z obecnych 15 tys. euro do zaledwie 15 tys. zł – limitu wartości transakcji między przedsiębiorcami, w ramach których płatności muszą być dokonywane (przyjmowane) za pośrednictwem rachunku płatniczego, to  zmiana przewidziana ustawą z 13 kwietnia 2016 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Nowe rozwiązania wejdą w życie 1 stycznia 2017 r.

W ustawach podatkowych (o PIT i CIT) wprowadzono regulację, która określa skutki podatkowe po stronie kosztów uzyskania przychodów. Znajdzie ona zastosowanie w przypadku naruszenia obowiązku, który wynika ze znowelizowanego przepisu ustawy o swobodzie działalności gospodarczej (określającego limit wartości transakcji między przedsiębiorcami).

Zmiany te polegają na:

  1. Wyłączeniu możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów kosztu w tej części, w jakiej kwota płatności dotycząca transakcji określonej w ustawie o swobodzie działalności gospodarczej została dokonana bez pośrednictwa rachunku płatniczego, albo
  2. Obowiązku dokonania zmniejszenia kosztów uzyskania przychodów (zwiększenia przychodów w przypadku braku możliwości zmniejszenia kosztów) w tej części, w jakiej kwota płatności dotycząca transakcji określonej w ustawie o swobodzie działalności gospodarczej została dokonana bez pośrednictwa rachunku płatniczego – w przypadku transakcji odnoszącej się do kosztu zaliczonego uprzednio do kosztów uzyskania przychodów. W tym przypadku zmniejszenie kosztów uzyskania przychodów (zwiększenie przychodów) będzie dokonywane w miesiącu dokonania płatności z pominięciem rachunku płatniczego.

Ministerstwo Finansów zwraca uwagę, że wprowadzane od 1 stycznia 2017 r. przepisy podatkowe odwołują się do pojęcia „płatności”, wynikającej z transakcji (o której mowa w art. 22 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej), a zatem obejmują wyłącznie wskazany w nich sposób regulowania zobowiązania, tj. poprzez dokonywanie zapłaty.

Regulacje te zatem nie znajdą zastosowania do innych form regulowania (wygasania) zobowiązań, które ze swojej istoty nie mają charakteru płatności i nie są związane z rachunkiem płatniczym. W związku z tym formy uregulowania zobowiązań takie jak m.in. kompensata (potrącenie), czy wymiana barterowa nie są objęte omawianymi przepisami. Jakkolwiek dochodzi wówczas do uregulowania (wygaśnięcia) zobowiązania, to jednak strony umowy nie dokonują „płatności”, które mogłyby być objęte zakresem tych regulacji.

Natomiast w przypadku płatności, które odbywają się za pomocą instrumentów płatniczych, związanych z rachunkami płatniczymi, takimi jak m.in. karty płatnicze, jak również płatności dokonywanych poprzez systemy pośredniczące w płatnościach, takie jak PayPal, PayU itp., będzie spełniony wymóg dokonania ich za pośrednictwem rachunku.

Zgodnie z przepisami przejściowymi, zmieniane regulacje prawne znajdą zastosowanie do płatności dokonywanych w roku podatkowym rozpoczynającym się od 1 stycznia 2017 r. Nie będą one jednak stosowane względem płatności wynikających z transakcji zawartych przed dniem 1 stycznia 2017 r., dla których obowiązywać będzie dotychczasowy próg kwotowy, czyli 15 tys. EUR.

Ewa Stolarczyk

Olsztyn, 28 października 2016 r.

Zmiany przepisów dotyczących zapłaty podatku

Obowiązujące od 1 stycznia 2016 r. zmiany dotyczą zapłaty zaliczek na podatek dochodowy wspólników spółek osobowych (cywilna, jawna, komandytowa, partnerska) z rachunku bankowego spółki osobowej.

Ustawą z dnia 10 września 2015 r. o zmianie ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015 r., poz. 1649), dodany został art. 62b (regulujący zapłatę podatku przez inny podmiot), obowiązujący od 1 stycznia 2016 r., w brzmieniu:

Art. 1. Zapłata podatku może nastąpić także przez:

  1. Małżonka podatnika, jego zstępnych, wstępnych, pasierba, rodzeństwo, ojczyma i macochę,
  2. Aktualnego właściciela przedmiotu hipoteki przymusowej lub zastawu skarbowego, jeżeli podatek zabezpieczony jest hipoteką przymusową lub zastawem skarbowym,
  3. Inny podmiot, w przypadku gdy kwota podatku nie przekracza 1000 zł.

Art. 2. W przypadkach, o których mowa w § 1 pkt 1 i 3, jeżeli treść dowodu zapłaty nie budzi wątpliwości co do przeznaczenia zapłaty na zobowiązanie podatnika uznaje się, że wpłata pochodzi ze środków podatnika.

Art 3. W przypadkach, o których mowa w § 1 pkt 1-3, przepisy dotyczące zapłaty podatku przez podatnika stosuje się odpowiednio.

Z powyższych przepisów wynika, że tylko zapłata podatku ze środków podatnika powoduje wygaśnięcie zobowiązania podatkowego. Podatek jest bowiem świadczeniem publicznoprawnym, o osobistym charakterze, którego nie można przenieść w drodze czynności cywilnoprawnej na inną osobę. Odrębną kwestią jest natomiast możliwość zapłaty zobowiązań podatkowych podatnika za pośrednictwem innego podmiotu, która od 1 stycznia 2016 r. została uregulowana w cyt. wyżej art. 62b Ordynacji podatkowej.

Zgodnie z tym przepisem zapłata podatku może nastąpić również przez inny podmiot, jeżeli:

  • kwota podatku nie przekracza 1000 zł,
  • z treści dowodu zapłaty wynika przeznaczenie zapłaty na zobowiązanie podatnika, co zarazem uznaje się, że wpłata pochodzi ze środków podatnika,
  • zapłata podatku nastąpi z zachowaniem przepisów dotyczących zapłaty podatku przez podatnika.

A zatem zapłata zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych podatnika będącego wspólnikiem spółki osobowej, z rachunku spółki osobowej, której jest on wspólnikiem, spowoduje skuteczne wygaśnięcie zobowiązania podatkowego podatnika z tytułu zaliczek na podatek dochodowy, o ile kwota wpłaty z tego tytułu nie przekroczy 1.000 zł, a treść dowodu wpłaty nie będzie budzić wątpliwości, co do przeznaczenia wpłaty.

W przypadku gdy kwota podatku dochodowego (zaliczki na podatek dochodowy) wspólnika spółki osobowej przekracza  1 000 zł zapłata nie może być realizowana z rachunku bankowego spółki osobowej tylko  z rachunku bankowego wspólnika będącego podatnikiem.

Zapłata za rachunku bankowego spółki może nie być uznana za uregulowanie zobowiązania, co naraża podatnika na konieczność zapłaty odsetek za nieterminową zapłatę podatku (zaliczki na podatek).

Ewa Stolarczyk,

Olsztyn, 4 kwietnia 2016 r.