Limit 15 000 zł dla płatności gotówkowych a płatności wynikające z umów najmu

Jak wynika z art.15d ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (i odpowiednio art.22p ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych), podatnik nie może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów kosztu w tej części, w jakiej płatność dotycząca jednorazowej wartości transakcji przekraczającej 15.000 zł (określonej w art. 22 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej) została dokonana bez pośrednictwa rachunku płatniczego.

Zgodnie z interpretacją indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 30 marca 2017 r., nr 2461-IBPB-1-2.4510.12.2017.2.MM w przypadku umów najmu zawartych na czas nieokreślony, pojęcie jednorazowej wartości transakcji odnosi się do poszczególnych okresów rozliczeniowych, za które przysługuje wynagrodzenie. Okresami rozliczeniowymi mogą być miesiąc, kwartał lub inne okresy podane w umowie najmu.

W przypadku umowy najmu zawartej na czas nieokreślony każda płatność za miesięczny czynsz jest traktowana jako osobna transakcja i nie jest sumowana do limitu 15 000 zł, a zatem każda może być regulowana gotówką bez konsekwencji w postaci braku możliwości zaliczenia do kosztów podatkowych.

W przypadku umów najmu zawartych na czas określony z ustalonym miesięcznym czynszem, limit 15 000 zł odnosi się do sumy czynszów wynikających z zawartej umowy (całkowitej wartości transakcji wynikającej z okresu zawartej umowy).

W przypadku umowy najmu zawartej na czas określony płatności za miesięczny czynsz podlegają zatem sumowaniu do limitu 15 000 zł i jeżeli ten limit dla okresu całej umowy jest przekroczony nie powinny być regulowane gotówką.

Organ podatkowy wskazał, że w rozumieniu ustawy o swobodzie działalności gospodarczej transakcją jest umowa, będąca źródłem stosunku zobowiązaniowego. Z tego względu pod pojęciem „jednorazowa wartość transakcji” należy rozumieć ogólną wartość należności lub zobowiązań, określoną w umowie zawartej między przedsiębiorcami. Oznacza to, że obowiązek dokonywania lub przyjmowania płatności za pośrednictwem rachunku płatniczego dotyczy również przypadku, gdy strony umowy o wartości przekraczającej 15 000 zł dokonują w ramach tej umowy częściowych płatności lub też przyjmują częściowe płatności o wartości nieprzekraczającej 15 000 zł.

Według organu podatkowego, pojęcie „transakcja” należy rozumieć jako umowę, której przedmiotem jest odpłatne świadczenie usług/dostawa towarów i umowa ta jest zawierana między przedsiębiorcami w ramach prowadzonej przez nich działalności gospodarczej.

Organ podatkowy przyznał rację spółce, że w przypadku umowy najmu zawartej na czas nieokreślony, ww. limit 15 000 zł odnosi się do umownie ustalonego okresu rozliczeniowego (tu: 1 miesiąca) jako jednorazowej transakcji, którą w takim przypadku będzie czynsz najmu za jeden okres rozliczeniowy. Zatem w sytuacji, gdy kwota miesięcznego czynszu nie przekroczy tego limitu, spółka będzie miała prawo ujmować jego wartość w kosztach uzyskania przychodów także, gdy czynsz ten będzie regulowała gotówką.

Inaczej jest jednak w przypadku umowy najmu zawartej na czas określony. W takim bowiem przypadku z samej treści umowy będzie wynikać całkowita wartość transakcji. Według organu podatkowego, strony umowy najmu, ustalając wysokość czynszu oraz określając czas, przez jaki umowa ma obowiązywać, z góry znają sumę przysługujących im wierzytelności (w przypadku wynajmującego) i ciążących na nich zobowiązań (w przypadku najemcy) z tytułu tej umowy. Znana jest zatem ogólna wartość transakcji. To do niej więc, a nie do poszczególnych okresów rozliczeniowych (czynszów najmu), będzie się odnosić pojęcie jednorazowej wartości transakcji. Decydująca będzie w takim przypadku suma wierzytelności przysługujących wynajmującemu, tj. suma czynszów przypadających wynajmującemu za czas trwania umowy. Zatem gdy suma czynszów wynikająca z umowy najmu zawartej na czas określony przekroczyłaby limit 15.000 zł, to w przypadku płatności za czynsz najmu dokonywanych w formie gotówkowej, wydatków tych nie będzie można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów.

Dwie opisane powyżej zasady wynikające z wymienionej interpretacji podatkowej z 30 marca 2017r. mają zastosowanie do wszystkich umów dotyczących świadczenia różnego rodzaju usług, zawartych za czas nieokreślony na i na czas określony.

Ewa Stolarczyk, Olsztyn 25.05.17

Nowe obowiązki dla podmiotów kupujących m. in. paliwa silnikowe, paliwa opałowe, oleje smarowe

18 kwietnia 2017r. weszły w życie nowe wymagania dotyczące przewozu drogowego towarów wrażliwych dotyczące podmiotu wysyłającego towary (sprzedawcy), podmiotu odbierającego towary (nabywcy) i przewoźnika. Nowe obowiązki dotyczą podmiotów kupujących m. in. paliwa silnikowe, paliwa opałowe, oleje smarowe w ilościach przekraczających 500 kg wagi lub 500 litrów objętości. Kontrolę przestrzegania obowiązków wynikających z ustawy wykonują – co do zasady – funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej.

Nowe wymagania wynikają z ustawy z 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów (Dz.U z 2017 r. poz. 708). Weszła ona w życie 18 kwietnia 2017 r., z wyjątkiem regulacji związanych z nakładaniem kar administracyjnych i wymierzeniem kary grzywny, które będą obowiązywać od 1 maja 2017 r.

Towary wrażliwe

Towarami wrażliwymi, objętymi ustawą, są m.in. paliwa silnikowe i ich pochodne, paliwa opałowe, oleje smarowe i preparaty smarowe, które mogą być wykorzystane jako dodatki do paliw silnikowych, wyroby zawierające alkohol etylowy (odmrażacze na bazie alkoholu etylowego, rozcieńczalniki i rozpuszczalniki), alkohol etylowy całkowicie skażony oraz susz tytoniowy (wykaz towarów objętych systemem monitorowania).

Zasadą jest, że systemem monitorowania nie będą objęte przesyłki towarów wrażliwych, które nie przekraczają 500 kg wagi lub 500 litrów objętości.

Wyłączono z niego także przesyłki wybranych materiałów w niewielkich opakowaniach jednostkowych. (nawet przy przekroczeniu 500 kg wagi lub 500 litrów objętości) Limity ilościowe nie dotyczą suszu tytoniowego, który będzie podlegać monitorowaniu bez względu na ilość.

Przez przesyłkę należy rozumieć określoną ilość towarów tego samego rodzaju przewożonych od jednego nadawcy do jednego odbiorcy towaru, do jednego miejsca dostarczenia, jednym środkiem transportu. Oznacza to, że np. w sytuacji, gdy towar będzie przewożony jednym środkiem transportu z jednego miejsca wysyłki, ale do kilku miejsc dostarczenia tego samego odbiorcy, będziemy już mieć do czynienia z kilkoma przesyłkami.

Rejestr zgłoszeń

Monitorowanie przewozu towarów wrażliwych umożliwia utworzony zgodnie z ustawą rejestr zgłoszeń. Jest on prowadzony w systemie teleinformatycznym przez szefa Krajowej Administracji Skarbowej. Przewóz towarów wrażliwych jest objęty obowiązkiem zgłoszenia do tego rejestru. Zgłoszeń dokonuje: podmiot wysyłający towary, podmiot odbierający towary i przewoźnik, zgodnie z art. 5–7 ustawy.

Przesyłanie, uzupełnianie i aktualizacja zgłoszeń dokonywane jest za pośrednictwem Platformy Usług Elektronicznych Skarbowo-Celnych poprzez usługę „E-Przewóz”, która pozwala na obsługę operacji przewozu towarów w rejestrze zgłoszeń SENT.

Informacje dotyczące usługi „E-Przewóz” znajdują się na stronie:

https://puesc.gov.pl/web/puesc/e-przewoz

Przewóz towarów może nastąpić dopiero po otrzymaniu numeru referencyjnego. Taki numer jest ważny przez 10 dni od dnia jego nadania. Jeżeli numer wygaśnie w trakcie realizacji przewozu, dalszy przewóz towaru będzie mógł nastąpić dopiero po przesłaniu przez podmiot obowiązany nowego zgłoszenia i uzyskaniu kolejnego, nowego numeru referencyjnego.

Kontrole i kary

W ustawie uregulowano także zasady kontroli przewozu towarów i sankcje za nieprzestrzeganie nałożonych nią obowiązków. Zasadą jest, że kontrolę przestrzegania obowiązków wynikających z ustawy wykonują funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej. Kontrolę przewozu towarów, przy wykonywaniu swoich ustawowych zadań, mogą  prowadzić również funkcjonariusze Policji, funkcjonariusze Straży Granicznej oraz inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego.

W razie ujawnienia nieprawidłowości w postaci braku zgłoszenia, kontynuacja przewozu towaru może nastąpić dopiero po zgłoszeniu tego przewozu do rejestru i uzyskaniu wymaganego numeru referencyjnego. W takim przypadku możliwe jest także zatrzymanie środka transportu lub towaru. Jeżeli w trakcie kontroli zostanie stwierdzone, że towar nie odpowiada co do rodzaju, ilości, masy lub objętości towarowi wskazanemu w zgłoszeniu albo przewóz towarów wiąże się ze zwiększonym ryzykiem, na środek transportu lub towar będą mogły zostać nałożone zamknięcia urzędowe.

Za niedokonanie zgłoszenia przewozu towarów przez podmiot wysyłający albo podmiot odbierający, podmiotowi temu będzie grozić kara pieniężna w wysokości 46 proc. wartości netto przewożonego towaru podlegającego obowiązkowi zgłoszenia, nie mniej niż 20 tys. zł. Za niedokonanie zgłoszenia przez przewoźnika, będzie grozić kara pieniężna w wysokości 20 tys. zł. Kary pieniężne będą nakładane w drodze decyzji administracyjnej. Organem właściwym do nałożenia takiej kary jest naczelnik urzędu celno-skarbowego właściwy dla miejsca kontroli przewozu towarów. W razie stwierdzenia w trakcie kontroli rozpoczęcia przewozu towaru przez kierującego bez wymaganego numeru referencyjnego (albo dokumentu zastępującego zgłoszenie i potwierdzenia przyjęcia tego dokumentu) kierujący będzie podlegać karze grzywny w wysokości od 5 tys. do 7,5 tys. zł.

Ewa Stolarczyk

9 maja 2017 r., Olsztyn

Pożyczka udziałowca jako forma pozyskania kapitału

Udzielenie pożyczki przez udziałowca spółce z ograniczoną odpowiedzialnością jest co do zasady neutralne podatkowo dla spółki. Dlatego ten sposób dokapitalizowania jest korzystną dla spółki formą pozyskania kapitału.

Podatek dochodowy od osób prawnych (PDOP)

  1. Kwota pożyczki udzielonej spółce przez udziałowca nie stanowi przychodu po stronie spółki (art. 12 ust. 4 pkt 1) ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst. jedn. Dz.U. z 2011 r. nr 74, poz. 397), a dla udziałowca – pożyczkodawcy nie stanowi kosztu uzyskania przychodu.
  2. Umowa pożyczki powinna zawierać określenie kwoty pożyczki, wysokość oprocentowania oraz warunki spłaty. Chociaż przepisy prawa nie zobowiązują stron do określenia oprocentowania, to udzielenie spółce przez wspólnika nieoprocentowanej pożyczki skutkuje powstaniem po stronie spółki przychodu z tytułu otrzymania nieodpłatnego świadczenia (art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o PDOP) w postaci odsetek, jakie spółka powinna zapłacić, uzyskując pożyczkę od niezależnego podmiotu świadczącego usługi pośrednictwa finansowego. Wartość przychodu ustala się wówczas na podstawie cen rynkowych właściwych dla tego rodzaju usług (art. 12 ust. 6 pkt 4 ustawy o PDOP).
  3. Co do zasady odsetki od pożyczek udzielanych przez udziałowców stanowią koszt uzyskania przychodu, jednak art. 16 ust. 1 pkt 60) i 61) ustawy o PDOP przewiduje w tym zakresie wyjątki. Ograniczenia odnoszą się do szczególnych grup pożyczkodawców:

a) wspólnika posiadającego bezpośrednio lub pośrednio nie mniej niż 25% udziałów spółki otrzymującej pożyczkę,

b) wspólników posiadających łącznie bezpośrednio lub pośrednio nie mniej niż 25% udziałów spółki otrzymującej pożyczkę, oraz

c) innej spółki (spółki siostrzanej), jeżeli w obu tych podmiotach (w spółce pożyczkodawcy i w spółce pożyczkobiorcy) ten sam wspólnik posiada bezpośrednio lub pośrednio nie mniej niż po 25% udziałów.

Powyższe przepisy stosuje się, jeżeli na dzień wypłaty odsetek od pożyczki udzielonej spółce przez jej wspólnika, zadłużenie spółki w stosunku do danej grupy podmiotów kapitałowo z nią powiązanych (bezpośrednio i pośrednio) przekroczy łącznie wysokość kapitału własnego spółki (suma wszystkich kapitałów). W przypadku gdy kwota udzielonej podatnikowi pożyczki (kredytu) została temu podatnikowi faktycznie przekazana przed 1 stycznia 2015 r. zamiast jednokrotności kapitału własnego stosujemy trzykrotną wartość jej kapitału zakładowego. Dla celów określenia tego zadłużenia należy zsumować zadłużenie wobec wszystkich wspólników spółki otrzymującej pożyczkę, którzy posiadają co najmniej 25% udziałów w jej kapitale oraz podmiotów posiadających co najmniej 25% udziałów w kapitale tych wspólników. W  przypadku gdy pożyczka udzielana jest przez spółkę siostrzaną, trzeba uwzględnić również zadłużenie wobec tej spółki.

Konkludując, odsetki od pożyczek udzielonych przez udziałowca spółce niezaliczane do kosztów uzyskania przychodu stanowią iloczyn wypłaconych odsetek i ilorazu całkowitego zadłużenia spółki wobec istotnych udziałowców pomniejszonego o wysokość kapitału własnego tej spółki oraz całkowitego zadłużenia.

Podatek od towarów i usług (VAT)

Obowiązek w zakresie podatku VAT nie wystąpi, jeżeli pożyczki na rzecz spółki udziela osoba fizyczna niebędąca podatnikiem VAT.

Natomiast jeśli pożyczkodawca jest podatnikiem VAT, czynność udzielenia pożyczki podlega obowiązkowi podatkowemu, ale korzysta ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn. Dz.U. z 2011, nr 177, poz. 1054) jako usługa pośrednictwa finansowego. W konsekwencji spółka obowiązana jest wykazać tę czynność w deklaracji VAT.

Podstawą opodatkowania usługi pośrednictwa finansowego jest kwota należnych odsetek, a obowiązek podatkowy powstaje z chwilą, gdy odsetki od udzielonej pożyczki zostają zapłacone (metoda kasowa). Spłata pożyczki wraz z odsetkami w ratach powoduje, że obowiązek podatkowy powstaje w chwili otrzymywania kolejnej kwoty odsetek.

Podatek od czynności cywilnoprawnych (PCC)

Zgodnie art. 9 pkt 10 lit. i) ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (Dz. U. z 2010 r. nr 101, poz. 649 ze zm.) pożyczki udzielane przez wspólnika (akcjonariusza) spółce kapitałowej, czyli spółce z o.o., akcyjnej i europejskiej, są zwolnione od podatku od czynności cywilnoprawnych.

Podsumowanie

Udzielenie pożyczki przez udziałowca spółce z ograniczoną odpowiedzialnością jest co do zasady neutralna podatkowo dla spółki. Dlatego ten sposób dokapitalizowania jest korzystną dla spółki formą pozyskania kapitału.

Ewa Stolarczyk

3 kwietnia 2017 r., Olsztyn

Wyjaśnienia MF dotyczące definicji transakcji dla celów limitu 15 tys. zł

Definicja transakcji dla określenia limitu płatności gotówkowych między przedsiębiorcami w wysokości 15 000 zł nie została niestety określona ani w ustawie o swobodzie działalności gospodarczej ani w ustawach o podatkach dochodowych.

Zgodnie z odpowiedzią na interpelację poselską (nr 9279) podsekretarza stanu w Ministerstwie Finansów z 8 lutego 2017 r., nr DD6.054.5.2017 przez transakcję i jednorazową wartość transakcji należy rozumieć taką czynność prawną (umowę) zawieraną w związku z prowadzoną przez strony działalnością gospodarczą, w wykonaniu której dokonywana jest co najmniej jedna płatność. Art. 22 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej nie wprowadza czasowego ograniczenia okresu sumowania wielu płatności, składających się na pojedynczą transakcję. Może się zatem okazać, że jedna transakcja obejmuje transfery pieniężne dokonane w ciągu kilku lat (np. w przypadku zawarcia umowy realizowanej etapami, takiej jak umowa wdrożeniowa czy umowa o roboty budowlane). W konsekwencji, jednorazowa wartość transakcji oznacza ogólną wartość wierzytelności lub zobowiązań, określoną w umowie zawartej między przedsiębiorcami.

  1. Jeśli zatem przedsiębiorcy współpracują np. na podstawie umowy o współpracę, w której określono wprost całkowitą kwotę zobowiązania przekraczającą 15.000 zł, dla określenia jednorazowej wartości transakcji należy  przyjąć tę całą wartość niezależnie od liczby wystawionych faktur i dokonanych płatności na podstawie tej umowy. W takim przypadku do ustalenia wartości limitu sumujemy poszczególne faktury albo płatności wynikające z umowy.
  2. W przypadku umów o stałe świadczenie usług, zawartych na czas nieokreślony, wyjaśniono, że  jeżeli całkowita wartość transakcji nie wynika wprost z treści umowy, lecz zależy od czasu jej trwania – co dotyczyć może między innymi umów o stałe świadczenie usług zawartych na czas nieokreślony np. usługi księgowe, informatyczne – wówczas należałoby przyjąć, że pojęcie jednorazowej wartości transakcji odnosi się do poszczególnych okresów rozliczeniowych (np. miesięcznych, kwartalnych, rocznych), za które przysługuje wynagrodzenie. W tych przypadkach do ustalenia wartości limitu bierzemy pod uwagę poszczególne okresy rozliczeniowe i nie sumujemy kolejnych faktur lub płatności.
  3. W przypadku umowy leasingu wynagrodzenie finansującego jest płatne co do zasady okresowo, zgodnie z harmonogramem określonym w umowie, jednakże poszczególne płatności składają się na całkowite zobowiązanie korzystającego, które może przekraczać kwotę stanowiącą równowartość 15.000 zł. Dla oceny przestrzegania obowiązku, o którym mowa w art. 22 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, decydująca powinna być zatem w przypadku umowy leasingu suma wierzytelności przysługujących finansującemu. W takim przypadku do ustalenia wartości limitu sumujemy poszczególne faktury albo płatności wynikające z umowy leasingu.
  4. W przypadku dostaw realizowanych etapami jeżeli umowa określa harmonogram realizacji dostawy, wówczas jednorazową wartość transakcji stanowi suma wierzytelności z tytułu całej dostawy, a  nie należności z tytułu realizacji poszczególnych etapów.
  5. W przypadku umów ramowych, które określają warunki udzielania i realizacji zamówień, w tym również ich termin, lecz nie kreują zobowiązania do spełnienia świadczeń o określonej wartości (nie określają minimalnych obrotów) np. umowa o współpracy bez konkretnych wartości zobowiązań jednorazowa wartość transakcji odnosi się do wartości poszczególnych zamówień. W tych przypadkach do ustalenia wartości limitu bierzemy pod uwagę poszczególne zamówienia i nie sumujemy kolejnych faktur lub płatności.

Zgodnie z  odpowiedzią podsekretarza stanu w Ministerstwie Finansów (z 8 lutego 2017 r., nr DD6.054.4.2017) na interpelację poselską nr 9278 limit transakcji gotówkowych między przedsiębiorcami ma zastosowanie ma zastosowanie również w sytuacji, gdy jedną ze stron transakcji jest przedsiębiorca zagraniczny. Dokonanie płatności na rzecz kontrahenta zagranicznego z pominięciem rachunku płatniczego może wiązać się zatem z brakiem możliwości ujęcia wydatku w kosztach podatkowych.

Ewa Stolarczyk

7 marca 2017 r., Olsztyn

Ewidencja czasu pracy również dla samozatrudnionych przedsiębiorców

Od 1 stycznia 2017r. minimalna stawka godzinowa oraz ewidencja czasu pracy są nowymi obowiązkami związanymi z zatrudnianiem zleceniobiorców. Jednak zmienione nowelizacją przepisy (ustawy z 22 lipca 2016 r. o zmianie ustawy o minimalnym wynagrodzeniu za pracę oraz niektórych innych ustaw; Dz.U. 2016.1265) dotyczą również pewnej grupy osób prowadzących działalność gospodarczą (tzw. samozatrudnionych).

Minimalna stawka godzinowa przysługuje od 1 stycznia przyjmującemu zlecenie, przez które to pojęcie należy rozumieć oprócz zleceniobiorców również osoby fizyczne wykonujące działalność gospodarczą zarejestrowaną w Rzeczypospolitej Polskiej albo w państwie niebędącym państwem członkowskim Unii Europejskiej lub państwem Europejskiego Obszaru Gospodarczego, niezatrudniające pracowników lub niezawierające umów ze zleceniobiorcami.

A zatem pojęcie przyjmującego zlecenie, któremu należy zapewnić minimalną stawkę godzinową i w związku z tym prowadzić ewidencję czasu pracy jest bardzo szerokie.

WYŁĄCZENIA OD STOSOWANIA MINIMALNEJ STAWKI GODZINOWEJ I PROWADZENIA EWIDENCJI CZASU PRACY:

Minimalna stawka godzinowa nie ma zastosowania do umów, w których o miejscu i czasie wykonania zlecenia decyduje zleceniobiorca, a przysługujące mu wynagrodzenie jest uzależnione wyłącznie od rezultatu wykonania zlecenia. Dotyczy to więc przypadków, w których zleceniobiorca samodzielnie, mając w tym zakresie pełną swobodę, ustala miejsce i czas realizacji zadań z umowy.

Oprócz swobody decyzji o miejscu i czasie wykonania zlecenia, drugim niezbędnym  czynnikiem decydującym o wyłączeniu spod stosowania stawki minimalnej jest sposób ustalania wynagrodzenia zleceniobiorcy. Wynagrodzenie musi być w całości uzależnione od rezultatu wykonania zlecenia, czyli określone w formie prowizji.

Wynagrodzenie prowizyjne uzależnione jest od liczby, wartości zawartych umów, sprzedaży, obrotu, pozyskanych zleceń, wykonanych usług lub uzyskanych należności.

Oba ww. warunki muszą być spełnione łącznie

W przypadku zawarcia umowy z przedsiębiorcami, którzy nie zatrudniają pracowników lub nie zawierają umów ze zleceniobiorcami, a jednocześnie nie spełniają 2 warunków:

a) decydowania przez nich o miejscu i czasie wykonania zlecenia i b) uzależnienia wynagrodzenia od rezultatu wykonania zlecenia

występuje obowiązek zachowania minimalnej stawki godzinowej oraz prowadzenia ewidencji czasu pracy.

W przypadku takich umów, strony określają w umowie sposób potwierdzania liczby godzin świadczenia usług.

W przypadku gdy strony w umowie nie określą sposobu potwierdzania liczby godzin świadczenia usług, świadczący usługi  przedsiębiorca przedkłada w formie pisemnej, elektronicznej lub dokumentowej informację o liczbie godzin świadczenia usług, w terminie poprzedzającym termin wypłaty wynagrodzenia.

Jeżeli umowa nie została zawarta z zachowaniem formy pisemnej, elektronicznej lub dokumentowej, przedsiębiorca albo inna jednostka organizacyjna, przed rozpoczęciem świadczenia usług, potwierdza świadczącemu usługi w formie pisemnej, elektronicznej lub dokumentowej ustalenia co do sposobu potwierdzania liczby godzin wykonania zlecenia lub świadczenia usług, a w przypadku braku takiego potwierdzenia stosuje się informację o liczbie godzin świadczenia usług przedkładaną przez świadczącego usługi przedsiębiorcę.

Ewa Stolarczyk,

2 lutego 2017 r., Olsztyn

Wyższy limit dla ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych od 2017 r.

Od 1 stycznia 2017 r.  nastąpiło podwyższenie obecnego maksymalnego rocznego progu przychodów uprawniającego do korzystania z opodatkowania działalności gospodarczej w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych z obecnych 150.000 euro do 250.000 euro.

Do końca 2016r. przedsiębiorcy, w tym osoby fizyczne, spółki cywilne i jawne osób fizycznych, mogły płacić w danym roku podatkowym ryczałt od przychodów ewidencjonowanych (uproszczona forma rozliczeń podatkowych), jeśli w roku poprzednim uzyskali przychody na poziomie do 150 tys. euro. W takiej wysokości limit ten obowiązywał już od 2008 r. Od 2017r. limit ten został podniesiony i wynosi 250 tys. Euro, co pozwoli większej liczbie podmiotów skorzystać z tej formy opodatkowania.

Zatem podatnicy mogą opłacać w 2017 roku zryczałtowany podatek dochodowy w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych z pozarolniczej działalności gospodarczej wykonywanej samodzielnie lub prowadzonej w formie spółki cywilnej osób fizycznych lub spółki jawnej osób fizycznych, jeżeli:

1. W 2016 roku (roku poprzedzającym rok podatkowy):

a) uzyskali przychody z tej działalności, prowadzonej wyłącznie samodzielnie, w wysokości nieprzekraczającej 250 000 euro, lub

b) uzyskali przychody wyłącznie z działalności prowadzonej w formie spółki, a suma przychodów wspólników spółki z tej działalności nie przekroczyła kwoty 250 000 euro,

2. Rozpoczną wykonywanie działalności w 2017 roku i nie korzystają z opodatkowania w formie karty podatkowej – bez względu na wysokość przychodów.

Górny limit przychodów za rok 2016 uprawniający do opodatkowania ryczałtem ewidencjonowanym w 2017 r. według kursu ogłoszonego przez NBP na dzień 3 października 2016r. (1 EUR = 4,2976) wynosi 1 074 400 PLN.

Limit 250 000 euro w roku poprzedzającym nie dotyczy najmu poza działalności gospodarczą opodatkowanego stawką 8,5 %

Wprowadzenie zmian nastąpiło na podstawie ustawy z dnia 16 grudnia 2016r. (Dz. U. z 2016r. poz.2255) o zmianie niektórych ustaw w celu poprawy otoczenia prawnego przedsiębiorców.

Ewa Stolarczyk

17 stycznia 2017 r., Olsztyn

Zwiększenie limitu zwolnienia VAT

Od 1 stycznia 2017 roku nastąpiło zwiększenie limitu zwolnienia podmiotowego z VAT. Kwota limitu obrotów zwiększyła się ze 150.000 zł na 200.000 zł.

Zwolnienie podmiotowe reguluje artykuł 113 ust.1 ustawy o podatku od towarów i usług, zgodnie, z którym zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez podatników, u których wartość sprzedaży nie przekroczyła łącznie w poprzednim roku podatkowym kwoty 200.000 zł.

Zwolnienie podmiotowe obejmuje również podatników rozpoczynających w trakcie roku wykonywanie czynności opodatkowanych, jeżeli przewidywana przez nich wartość sprzedaży nie przekroczy, w proporcji do okresu prowadzonej działalności gospodarczej w roku podatkowym, kwoty 200.000 zł.

Jak wynika z art. 113 ust. 11 ustawy o VAT podatnik, który utracił prawo do zwolnienia od podatku lub z niego zrezygnował może ponownie skorzystać z tego zwolnienia nie wcześniej niż po upływie roku, licząc od końca roku, w którym utracił to prawo lub z niego zrezygnował.

Powyższe dotyczyć będzie podatników, którzy zrezygnowali z prawa do zwolnienia podmiotowego w 2016 roku rejestrując się jako podatnicy VAT czynni i ich obrót nie przekroczył w 2016 roku kwoty 150.000 zł. Tacy podatnicy nie będą mogli skorzystać ze zwolnienia podmiotowego z VAT od 1 stycznia 2017, ponieważ nie upłynął rok, licząc od końca roku, w którym zrezygnowali z tego prawa.

Uwaga! Wprowadzono przepis przejściowy, z którego wynika, że podatnicy, u których łączna wartość sprzedaży w 2016 roku była wyższa niż 150.000 zł i nie przekroczyła 200.000 zł, mogą skorzystać ze zwolnienia podmiotowego z VAT od 2017 roku. Dotyczyć to będzie także podatników rozpoczynających w 2016 r. wykonywanie czynności opodatkowanych VAT, u których łączna wartość sprzedaży, w proporcji do okresu prowadzonej działalności gospodarczej, przekroczyła 150.000 zł i nie przekroczyła 200.000 zł.

Podatnicy, którzy planują rozpocząć działalność w 2017 roku i nie są zobligowani do rejestracji jako podatnicy VAT czynni, wybierając zwolnienie podmiotowe z VAT w 2017 roku, nie muszą w ogóle składać deklaracji VAT-R. To samo dotyczy podatników, którzy chcą kontynuować zwolnienie z VAT i nie przekraczają w 2016 roku obrotu 150 000 zł.

Ewa Stolarczyk

16 stycznia 2017 r., Olsztyn

Odwrotne obciążenie dla usług budowlanych

Z dniem 1 stycznia 2017 r. duża część usług budowlanych wykonywanych przy spełnieni określonych warunków została objęta mechanizmem odwrotnego obciążenia. W praktyce oznacza to, że to usługobiorca, a nie – jak dotychczas – usługodawca, jest zobligowany do rozliczenia VAT należnego z tytułu wykonanej usługi.

Pełen katalog usług budowlanych objętych proponowaną zmianą zawarto w dodanym do ustawy załączniku nr 14, który zawiera 47 pozycji dotyczących usług budowlanych. Do celów identyfikacji usługi posłużono się klasyfikacją PKWiU.

W art. 17 ust. 1 pkt 8 ustawy o VAT zaproponowano ograniczenie stosowania mechanizmu odwrotnego obciążenia do przypadków, gdy:

  1. usługobiorcą jest podatnik, o którym mowa w art.15, zarejestrowany jako podatnik VAT czynny;
  2. usługodawcą jest podatnik , o którym mowa w art.15, u którego sprzedaż nie jest zwolniona od podatku na podstawie art.113 ust.1 i 9;
  3. usługodawca świadczy  budowlane  wymienione w poz.2-48 jako podwykonawca.

Jeżeli zatem którykolwiek z wyżej wymienionych warunków nie zostanie spełniony (np. usługobiorcą będzie konsument albo usługodawcą będzie bezpośredni wykonawca usługi), usługa będzie podlegać rozliczeniu na zasadach ogólnych (podatek rozlicza usługodawca).

Teoretycznie należałoby zatem pojęcie to rozumieć w sposób potoczny, tj. jako firmę lub osobę wykonującą pracę na zlecenie głównego wykonawcy; podmiot podporządkowany głównemu wykonawcy (zgodnie z Internetowym Słownikiem Języka Polskiego PWN – www.sjp.pwn.pl). Usługi budowlane wykonywane na zlecenie głównego wykonawcy czy jego bezpośrednich podwykonawców, powinny być zatem rozliczane zgodnie z mechanizmem odwrotnego obciążenia, gdyż są wykonywane przez podwykonawców. Faktury wystawione przez podwykonawców na rzecz innych podwykonawców czy na rzecz głównego wykonawcy nie zawierają zatem  podatku VAT i powinny wskazywać, że to ich nabywca zobowiązany jest rozliczyć podatek z tytułu nabycia –  wyrazy odwrotne obciążenie”.

Faktura wystawiona przez głównego wykonawcę na rzecz inwestora winna być rozliczona zgodnie ze standardowymi zasadami, tj. główny wykonawca jako usługodawca powinien wykazać w niej podatek VAT należny, który dla nabywcy będzie podatkiem naliczonym do odliczenia.

To na podmiocie świadczącym usługi budowlane będzie ciążył obowiązek weryfikacji, czy w odniesieniu do konkretnej transakcji działa jako podwykonawca usług budowlanych czy też nie. Zależy to przede wszystkim od tego, czy nabywca wykorzystuje te usługi do dalszego świadczenia usług budowlanych, czy też jest ich konsumentem i nabywa w celu zaspokojenia własnych potrzeb w zakresie remontu czy wybudowania obiektu. W tym drugim przypadku świadczący usługę będzie bowiem działał jako swego rodzaju wykonawca główny, a nie jako podwykonawca usług budowlanych. I w tym drugim przypadku usługodawca będzie miał obowiązek wystawić fakturę z podatkiem VAT (mechanizm odwrotnego obciążenia nie znajdzie zastosowania).

Załącznik: załącznik nr 14 do ustawy o VAT

Ewa Stolarczyk

13 stycznia 2017 r., Olsztyn

15% podatek dochodowy od osób prawnych

Od 1 stycznia 2017r. z 15-proc. stawki podatku dochodowego od osób prawnych na podstawie ustawy z dnia 5 września 2016r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2016r., poz. 1550) będą mogli skorzystać ci spośród podatników tego podatku, którzy:

  1. mają status małego podatnika – czyli takiego, u którego wartość przychodu ze sprzedaży (wraz z kwotą należnego podatku od towarów i usług) nie przekroczyła w poprzednim roku podatkowym wyrażonej w złotych kwoty odpowiadającej równowartości 1 200 000 euro; przeliczenia dokonuje się według średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski na pierwszy dzień roboczy października poprzedniego roku podatkowego, w zaokrągleniu do 1000 zł. Limit sprzedaży (wraz z kwotą należnego podatku od towarów i usług) na 2017r. ustalony na podstawie danych z 2016r. wynosi zatem  5 157 000 PLN;
  2. rozpoczynają dopiero swoją działalność – będą mogli stosować obniżoną stawkę w roku podatkowym, w którym rozpoczęli działalność; w kolejnych latach podatkowych podmioty te będą mogły stosować niższą stawkę podatku tylko wtedy, jeżeli będą spełniały pierwszy z warunków, czyli będą małymi podatnikami; innymi słowy, każdy podatnik CIT będzie mógł stosować 15-proc. stawkę podatku w pierwszym roku swojej działalności.

Przepisów o niższej stawce podatku dochodowego nie stosuje się nigdy do podatkowych grup kapitałowych utworzonych zgodnie z art.1a ustawy o CIT, czyli grup co najmniej dwóch spółek prawa handlowego, mających osobowość prawną, które pozostają ze sobą w związkach kapitałowych.

Ustawodawca wprowadził rozwiązania legislacyjne, które mają przeciwdziałać różnego typu przekształceniom oraz restrukturyzacjom mającym na celu jedynie zmniejszenie obciążeń podatkowych.

Ograniczenia dotyczą spółek, które po takiej transformacji spełniałyby warunki do skorzystania z niższej stawki CIT:

  • powstałych w wyniku przekształcenia, połączenia lub podziału podatników (z wyjątkiem przekształcenia spółki podlegającej już uprzednio temu podatkowi w inną spółkę, podlegającą temu podatkowi np. spółka z. o.o w spółkę akcyjną) albo
  • powstałych w wyniku przekształcenia przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną wykonującą we własnym imieniu działalność gospodarczą lub spółki niebędącej osobą prawną, albo
  • utworzonych przez osoby prawne, osoby fizyczne albo jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które wniosły na poczet kapitału podatnika uprzednio prowadzone przez siebie przedsiębiorstwo, zorganizowaną część przedsiębiorstwa albo składniki majątku tego przedsiębiorstwa o wartości przekraczającej łącznie równowartość w złotych kwoty co najmniej 10 000 euro przeliczonej według średniego kursu euro ogłaszanego przez NBP na pierwszy dzień roboczy października roku poprzedzającego rok podatkowy, w którym wniesiono te składniki majątku, w zaokrągleniu do 1000 zł, przy czym wartość tych składników się oblicza, stosując odpowiednio art. 14 ustawy o CIT, albo
  • utworzonych przez osoby prawne, osoby fizyczne albo jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które wniosły tytułem wkładów niepieniężnych na poczet kapitału podatnika składniki majątku uzyskane przez te osoby albo jednostki w wyniku likwidacji innych podatników, jeżeli te osoby albo jednostki posiadały udziały (akcje) tych innych likwidowanych podatników.

Ewa Stolarczyk
9 listopada 2016 r., Olsztyn

Minimalna stawka godzinowa przy umowach zlecenie

Od 1 stycznia 2017 r. przy umowach zlecenie oraz umowach o świadczenie usług obowiązywać będzie minimalna stawka godzinowa. Wprowadza ją ustawa z 22 lipca 2016 r. o zmianie ustawy o minimalnym wynagrodzeniu za pracę oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2016.1265)

Minimalna stawka godzinowa będzie od 1 stycznia 2017 roku wynosić 12 zł, ale kwota ta będzie waloryzowana w związku z podwyższeniem wynagrodzenia minimalnego pracowników do 2 000 zł brutto i w efekcie wyniesie 13 zł.

Stawka godzinowa znajdzie zastosowanie do umów-zleceń zarówno zawieranych od 1 stycznia, jak i tych trwających w tej dacie. Konieczna będzie więc zmiana obowiązujących kontraktów.  Regulacje te nie będą zaś odnosić się m.in. do umów o dzieło i agencyjnych.

Nowelizacja przewiduje, że wysokość wynagrodzenia zleceniobiorcy powinna być ustalona w umowie w taki sposób, aby za każdą godzinę wykonania zlecenia nie było ono niższe niż wysokość minimalnej stawki godzinowej. Wypłaty wynagrodzenia w kwocie wynikającej z wysokości minimalnej stawki godzinowej mają być dokonywane w formie pieniężnej. Ta część należności nie będzie więc mogła być zrealizowana poprzez świadczenie inne niż pieniężne (np. towary czy usługi oferowane przez zleceniodawcę).

Minimalna stawka godzinowa przysługiwać będzie przyjmującemu zlecenie, przez które to pojęcie będziemy rozumieli:

  • osoby fizyczne wykonujące działalność gospodarczą zarejestrowaną w Rzeczypospolitej Polskiej albo w państwie niebędącym państwem członkowskim Unii Europejskiej lub państwem Europejskiego Obszaru Gospodarczego, niezatrudniające pracowników lub niezawierające umów ze zleceniobiorcami albo
  • osoby fizyczne nie wykonujące działalności gospodarczej,

które realizują zlecenie na rzecz przedsiębiorcy albo innej jednostki organizacyjnej, w ramach prowadzonej przez te podmioty działalności.

Całkowitą nowością będzie obowiązek stosowania minimalnej częstotliwości wypłat wynagrodzenia dla zleceniobiorców. Obecnie zapłata wynagrodzenia następuje, co do zasady, dopiero po wykonaniu zlecenia. Strony mogą jednak zmienić tę zasadę i dowolnie ustalić termin płatności wynagrodzenia. Przykładowo, może być to zapłata po każdym tygodniu czy miesiącu realizacji zlecenia, ale również raz na pół roku, po zakończeniu roku akademickiego itp. Od 1 stycznia 2017r., w przypadku umów zawartych na czas dłuższy niż 1 miesiąc, wypłaty wynagrodzenia w kwocie równej minimalnej stawce godzinowej dokonywać się będzie co najmniej raz w miesiącu.

Nowelizacja wprowadza obowiązki w zakresie potwierdzania liczby godzin wykonania zlecenia. Najprościej będzie wówczas, gdy wynagrodzenie zostanie określone w umowie bezpośrednio jako stawka godzinowa.  Sposób potwierdzania godzin realizacji zlecenia powinien zostać określony w treści umowy. Przy czym rejestr przepracowanego czasu powinien być prowadzony bez względu na sposób określenia wynagrodzenia. Najczęściej bowiem przy zleceniach wskazuje się wynagrodzenie za całość realizowanej usługi lub odnoszące się do pewnych okresów czasu (np. miesiąca). W tych przypadkach szczególnie istotne staje się dookreślenie sposobu potwierdzania liczby godzin wykonania zlecenia, gdyż ustalone wynagrodzenie (np. za całość zlecenia) jest całkowicie oderwane od godzin realizacji umowy.

Nowelizacja przewiduje również sankcję za niewypłacanie minimalnej stawki godzinowej. Przedsiębiorcy albo osobie działającej w jego imieniu (albo innej jednostce organizacyjnej), która wypłaca przyjmującemu zlecenie wynagrodzenie za każdą godzinę jego wykonania w kwocie niższej niż obowiązująca wysokość minimalnej stawki godzinowej, grozić będzie grzywna od jednego do 30 tys. zł.

Rejestr przepracowanego czasu ma być prowadzony bez względu na sposób określenia płacy.

Ewa Stolarczyk
Olsztyn, 8 października 2016 r.