Ulga PIT dla młodych od 1 sierpnia 2019 r.

Zgodnie z ustawą z 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz.U. poz. 1394) od 1 sierpnia 2019 r. obowiązuje nowe zwolnienie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych dla osób, które nie ukończyły 26 lat (ulga w PIT dla młodych) na podstawie art.21 ust.1 pkt.148 ustawy o PIT.

Przepisy o zwolnieniu z podatku dochodowego mają zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych (otrzymanych lub postawionych do dyspozycji podatnika) od dnia 1 sierpnia 2019 r.

Preferencja nie jest niestety adresowana do wszystkich zarabiających młodych ludzi.

Kogo dokładnie dotyczy ulga?

Nowe zwolnienie dotyczy TYLKO zatrudnionych na podstawie stosunku pracy, spółdzielczego stosunku pracy, stosunku służbowego lub stosunku pracy nakładczej oraz pracujących na podstawie umowy zlecenia zawartej przez podatnika (osobę fizyczną) z osobą fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą, osobą prawną i jej jednostką organizacyjną lub jednostką organizacyjną niemającą osobowości prawnej (nie dotyczy umów zlecenia zawartych między dwoma osobami fizycznymi nieprowadzącymi działalności gospodarczej).

Ze zwolnienia z podatku dochodowego nie skorzystają osoby, które nie ukończyły 26 roku życia i prowadzą własną działalność gospodarczą albo uzyskują przychody na podstawie umowy o dzieło. Jeżeli młoda osoba pracuje na etacie i jednocześnie np. osiąga przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej, wynagrodzenie z tego pierwszego tytułu (umowa o pracę) będzie jednak objęte ulgą.

Spod zakresu nowelizacji są wyłączeni nierezydenci pracujący na umowach zlecenia (np. ukraińscy zleceniobiorcy).

Co obejmuje ulga?

Zwolnienie dotyczy wyłącznie podatku dochodowego, nie dotyczy składek na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne.Niezależnie od zwolnienia od podatku części przychodów na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 148 ustawy o PIT, przychody te będą stanowić podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne oraz na ubezpieczenie zdrowotne w zakresie, w jakim stanowią ją do 31 lipca 2019 r.

Limity przychodów objętych ulgą

Preferencja ma być stosowana w odniesieniu do przychodów otrzymanych przez danego podatnika do ukończenia 26. roku życia. Wprowadzone zostało ograniczenie kwotowe na poziomie 85 528 zł w skali roku, czyli zwolnienie dotyczy osób młodych zarabiających w granicach pierwszego progu podatkowego.

W 2019 r. (tj. za okres 5 miesięcy – od sierpnia do grudnia 2019 r.) limit będzie proporcjonalnie mniejszy i wyniesie 35 636,67 zł. Nadwyżka ponad wymienione powyżej limity podlegać ma opodatkowaniu na ogólnych zasadach (z uwzględnieniem m. in. kwoty wolnej od podatku).

Oznacza to że od 1 stycznia 2020 r. pierwsze 85 528 zł dochodu u osoby poniżej 26 roku życia nie będzie w ogóle opodatkowane , a kolejne 85 528 zł będzie opodatkowane według stawki 18%, a nie 32% jak u podatników, którzy w ciągu roku uzyskują dochody przekraczające pierwszy próg skali podatkowej.

O stosowaniu ulgi decyduje wiek pracownika lub zleceniobiorcy na moment uzyskania przychodu, a nie wiek na moment zawarcia umowy, czy wykonywania pracy; wiek ustalany będzie z uwzględnieniem pełnej daty urodzenia, a nie wyłącznie miesiąca lub roku urodzenia

Limit zwolnienia obowiązuje bez względu na liczbę zawartych umów i liczbę płatników wypłacających wynagrodzenie objęte zwolnieniem.

Przy obliczaniu kwoty przychodów podlegających zwolnieniu od podatku nie uwzględnia się przychodów podlegających opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym, przychodów zwolnionych od podatku dochodowego oraz przychodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Co zrobić, by otrzymać ulgę?

Od 1 stycznia 2020 r. płatnik będzie stosował zwolnienie z PIT dla osób poniżej 26 roku życia automatycznie.

Do końca 2019 r. ulga zostanie uwzględniona przez płatnika tylko w przypadku tych pracowników i zleceniobiorców, którzy wystąpią o to w pisemnym oświadczeniu, z którego musi wynikać , że przychody podatnika poniżej 26 roku życia uzyskane od sierpnia do grudnia 2019 r. zmieszczą się w kwocie zwolnionej, tj. nie przekroczą 35 636,67 zł. Wówczas pracodawca albo zleceniodawca będzie stosował zwolnienie najpóźniej od miesiąca następującego po miesiącu uzyskania oświadczenia do miesiąca włącznie, w którym w 2019 r. przychód uzyskany u płatnika przekroczy kwotę graniczną albo podatnik ukończy 26 rok życia. Jeżeli podatnik poniżej 26 roku życia nie złoży w 2019 r. pisemnego oświadczenia zwolnienie zostanie zastosowane dopiero w zeznaniu rocznym za 2019 r., a nie na etapie poboru zaliczek na podatek dochodowy.

Ewa Stolarczyk, Abak S.A.

Umowa zlecenia a umowa o dzieło – ZUS wyjaśnia różnice

Zgodnie z zasadą swobody umów to strony decydują, jaką umowę zawierają. Jednak gdy wybierają rodzaj umowy, powinny przestrzegać przepisów, w szczególności Kodeksu cywilnego. Charakter umowy określa bowiem nie tylko sama nazwa umowy, ale przede wszystkim jej treść, a także warunki i okoliczności, które towarzyszą jej wykonywaniu.

Jeśli zawarto umowę nazwaną umową o dzieło, a Zakład Ubezpieczeń Społecznych stwierdzi, że jest to faktycznie umowa zlecenia albo umowa o świadczenie usług, to umowa może zostać objęta obowiązkiem ubezpieczeń społecznych ze skutkiem wstecznym. Poniżej przedstawiamy wyjaśnienia ZUS pozwalające na ustalenie rzeczywistego charakteru zawartej umowy, którymi pracownicy ZUS kierują się podczas kontroli.

Przedmiot i cel umowy

Przedmiotem umowy o dzieło jest zobowiązanie do wykonania dzieła, czyli osiągnięcia określonego, indywidualnego rezultatu w postaci materialnej lub niematerialnej.

Wykonanie dzieła najczęściej polega na:

  • wytworzeniu rzeczy,
  • zmianie rzeczy już istniejącej,
  • naprawieniu rzeczy,
  • przerobieniu rzeczy,
  • uzupełnieniu albo rozbudowie rzeczy,
  • połączeniu rzeczy z innymi rzeczami,
  • dodaniu części składowych

(wyrok Sądu Najwyższego z 18 września 2013 r., II UK 39/13).

Rezultat umowy o dzieło powinien mieć byt samoistny, obiektywnie osiągalny i pewny. Nie powinno być uznane za dzieło coś, co nie odróżnia się w żaden sposób od innych występujących na danym rynku rezultatów pracy, gdyż wówczas zatraciłoby swój indywidualny charakter dzieła (wyroki Sądu Najwyższego: z 3 listopada 1999 r., IV CKN 152/00, z 27 sierpnia 2013 r., II UK 26/13, z 14 listopada 2013 r., II UK 115/13, z 4 czerwca 2014 r., II UK 543/13, oraz z 10 lipca 2014 r., II UK 454/13). Dzieło powinno być wyrazem kreatywności i umiejętności autora.

W przypadku umowy zlecenia czy umowy o świadczenie usług przedmiotem jest zobowiązanie do wykonywania określonych czynności.

Umowa o dzieło różni się od umowy zlecenia tym, że wykonawca umowy o dzieło zobowiązuje się nie do samego działania, lecz do uzyskania określonego dzieła jako rezultatu tego działania (wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie  z 4 lutego 2014 r., III AUa 596/13). Wykonywanie określonej czynności (szeregu powtarzających się czynności) bez względu na jej rezultat jest właściwe dla umów zlecenia (wyrok Sądu Najwyższego z 4 lipca 2013 r., II UK 402/12).

Odpowiedzialność

W umowie o dzieło osoba, która wykonuje tę umowę, odpowiada za osiągnięcie rezultatu. Nie jest ważne, czy dołożyła należytej staranności przy wykonywaniu dzieła. Ryzyko obciąża wykonawcę umowy.

W umowie zlecenia to zleceniobiorca odpowiada za brak należytej staranności przy wykonywaniu czynności, a nie za jej wynik. W umowie zlecenia ryzyko, że rezultat nie zostanie osiągnięty, obciąża zleceniodawcę. Zleceniobiorca nie odpowiada za brak rezultatu, do którego miały doprowadzić czynności, które wykonuje. Zleceniobiorcy można przypisać brak należytej staranności (wyrok Sądu Najwyższego z 25 lipca 2012 r., II UK 70/12, wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie  z 5 listopada 2013 r., III AUa 275/13).

Pewność rezultatu

W umowie o dzieło osiągnięcie rezultatu, przy spełnieniu określonych warunków, jest pewne. W umowie zlecenia – brak jest pewności, czy czynności, do których zobowiązał się zleceniobiorca, doprowadzą do zamierzonego rezultatu (wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie  z 5 listopada 2013 r., III AUa 275/13).

Powtarzalność

Dla umów zlecenia jest właściwe  wykonywanie powtarzalnych, odtwórczych czynności bądź wykonywanie tych czynności w sposób ciągły lub zespołowy (wyrok Sądu Apelacyjnego  w Poznaniu z 19 marca 2008 r., I ACa 83/08, Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 6 listopada 2012 r. III AUa 227/12, Sądu Najwyższego z 25 lipca 2012 r., II UK 70/12).

Sprawdzian na istnienie wad fizycznych

W przypadku umowy o dzieło – można sprawdzić, czy rezultat umowy ma wady fizyczne (wyrok Sądu Najwyższego z 27 marca 2013 r., I CSK 403/12, Sądu Apelacyjnego w Lublinie z 26 stycznia 2006 r., III AUa 1700/05).

Podstawa prawna

Art. 6 ust. 1 pkt 4, art. 6 ust. 4, art. 8 ust. 2a, art. 68 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych,

Art. 3531 Kodeksu cywilnego.

Ewa Stolarczyk, Abak S.A.

Biała lista podatników VAT od 1 września 2019 r.

31 maja 2019 r. opublikowano ustawę wprowadzającą nowy wykaz podatników VAT, tzw. „białą listę podatników VAT”.

Szef Krajowej Administracji Skarbowej musi stworzyć do 31 sierpnia 2019 r., w postaci elektronicznej, wykaz podmiotów zarejestrowanych jako podatnicy VAT. Powstały wykaz zostanie uzupełniony o dotychczasowe wykazy podmiotów:

  • w odniesieniu do których naczelnik urzędu skarbowego nie dokonał rejestracji albo które zostały wykreślone przez naczelnika urzędu skarbowego z rejestru jako podatnicy VAT,
  • których rejestracja jako podatników VAT została przywrócona.

Do tego wykazu zostaną wprowadzone następujące dane podmiotów zarejestrowanych jako podatnicy VAT:

  • firma (nazwa) lub imię i nazwisko;
  • numer, za pomocą którego podmiot został zidentyfikowany na potrzeby podatku, jeżeli taki numer został przyznany;
  • numer identyfikacyjny REGON, o ile został nadany;
  • numer w Krajowym Rejestrze Sądowym, o ile został nadany;
  • adres siedziby – w przypadku podmiotu niebędącego osobą fizyczną;
  • adres głównego miejsca prowadzenia działalności albo adres rejestracyjny, w przypadku braku adresu głównego miejsca prowadzenia działalności – w odniesieniu do osoby fizycznej;
  • daty rejestracji, odmowy rejestracji albo wykreślenia z rejestru oraz przywrócenia zarejestrowania jako podatnika VAT;
  • ich statusy (czynny lub zwolniony) oraz
  • numery ich rachunków rozliczeniowych lub imiennych rachunków w SKOK, której podmiot jest członkiem, otwartych w związku z prowadzoną przez członka działalnością gospodarczą – wskazanych w zgłoszeniu identyfikacyjnym lub zgłoszeniu aktualizacyjnym i potwierdzonych przy wykorzystaniu STIR.

Tym samym, funkcjonujące do tej pory rejestry zostaną połączone w jedną bazę podatników VAT, która zostanie rozszerzona o dodatkowe dane (takie jak m.in. numery rachunków rozliczeniowych wskazanych w zgłoszeniu identyfikacyjnym lub zgłoszeniu aktualizacyjnym).

Wykaz będzie udostępniany w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie internetowej MF od 1 września 2019 r. Dostęp do niego będzie możliwy także za pośrednictwem systemu teleinformatycznego CEiDG. Będzie pozwalał na sprawdzenie, czy podmiot znajduje się w wykazie na wybrany dzień, przypadający nie wcześniej niż w okresie 5 lat poprzedzających rok, w którym podmiot jest sprawdzany. Dane tego podmiotu będą udostępniane według stanu na wybrany dzień, z wyjątkiem danych, o których mowa w art.96b ust.3
pkt.1-3 ustawy o VAT (tj. nazwy lub imienia i nazwiska, NIP, REGON i statusu), które będą udostępniane według stanu na dzień sprawdzenia.

Biała lista podatników ma posłużyć jako narzędzie do weryfikacji przyszłego kontrahenta w celu spełnienia przesłanek o dochowaniu należytej staranności. Stworzenie jednej bazy zawierającej wszystkie informacje o statusie podatników VAT znacznie usprawni proces wyszukiwania danych o innych podmiotach gospodarczych. Ułatwieniem ma być także sam sposób wyszukiwania danych, gdyż będzie on odbywał się nie tylko według numeru NIP jak do tej pory, ale również według fragmentu nazwy firmy bądź nazwiska wyszukiwanego podmiotu.

Wykaz aktualizowany będzie raz na dobę w dni robocze.

Ewa Stolarczyk, Abak S.A.

Nowe rozporządzenia w sprawie kas fiskalnych

W Dzienniku Ustaw z 30 kwietnia 2019 r. opublikowano:

  1. Rozporządzenie Ministra finansów z dnia 29 kwietnia 2019 r. w sprawie kas rejestrujących (poz. 816)
  2. Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 29 kwietnia 2019 r. w sprawie odliczania lub zwrotu kwot wydatkowanych na zakup kas rejestrujących oraz zwrotu tych kwot przez podatnika (poz. 820).

Rozporządzenia te są konsekwencją zmian dokonanych w ustawie o VAT od 1 maja 2019 r., związanych z wprowadzeniem kas online.

Rozporządzenie w sprawie kas rejestrujących

Rozporządzenie w sprawie kas zawiera odrębne przepisy – regulujące prowadzenie ewidencji, warunki i sposób używania oraz sposób zakończenia używania kas – dla kas online oraz dla kas „starego” typu, tj. kas z elektronicznym i papierowym zapisem kopii, a także przepisy ogólne, wspólne dla wszystkich typów kas.

Mocą rozporządzenia w sprawie kas dokonano m. in. następujących zmian:

  • doprecyzowano, że co do zasady, podatnik ma obowiązek wystawienia i wydania paragonu fiskalnego, bez żądania nabywcy, najpóźniej z chwilą przyjęcia należności, bez względu na formę płatności,
  • uregulowano obowiązki podatnika związane z wystawieniem i wydaniem paragonu fiskalnego w stosunku do otrzymanych zaliczek przed dokonaniem sprzedaży; wskazano, że w przypadku zaliczki otrzymanej:
    • w gotówce – podatnik ma obowiązek wystawić i wydać nabywcy (bez jego żądania) paragon z chwilą jej otrzymania,
    • za pośrednictwem poczty, banku lub SKOK, na rachunek w banku/SKOK podatnika – podatnik ma obowiązek wystawić i wydać nabywcy (bez jego żądania) paragon niezwłocznie po uznaniu tej należności na rachunku, jednak nie później niż z końcem miesiąca, w którym należność ta została uznana na jego rachunku, a jeżeli przed końcem tego miesiąca dokonano sprzedaży, nie później niż z chwilą jej dokonania,
  • nałożono na podatników obowiązek zapoznania osób prowadzących ewidencję z zasadami prawidłowego wystawiania i wydawania paragonu fiskalnego i o skutkach niewykonywania tych obowiązków; osoba prowadząca u podatnika ewidencję składa oświadczenie o zapoznaniu się z informacją o zasadach ewidencji; oświadczenie składane jest przed rozpoczęciem prowadzenia ewidencji przez te osoby (wzór informacji o zasadach ewidencji oraz oświadczenia o zapoznaniu się z tymi zasadami stanowi załącznik nr 1 do rozporządzenia). Osoba prowadząca u podatnika ewidencję sprzedaży przy użyciu kasy rejestrującej, która rozpoczęła prowadzenie ewidencji przed 1 maja 2019 r., składa oświadczenie o zapoznaniu się z informacją o zasadach prowadzenia ewidencji do dnia 31 maja 2019 r.,
  • dodano obowiązek umieszczania wyświetlacza kasy w miejscu umożliwiającym nabywcy odczyt wyświetlanych na nim danych,
  • dodano obowiązek zapewnienia przez podatnika odpowiedniego technicznego stanu kasy, gwarantującego czytelny wydruk paragonów fiskalnych i faktur, umożliwiający nabywcy sprawdzenie prawidłowości dokonanej sprzedaży,
  • zrezygnowano z obowiązku zaokrąglania kwot wykazanych na paragonach,
  • doprecyzowano, że w przypadku utraty kasy podatnik ma obowiązek zgłosić ten fakt do naczelnika urzędu skarbowego nie później niż w terminie 5 dni od dnia powzięcia informacji o utracie,
  • zniesiono obowiązek dotyczący zawiadamiania przez podatników naczelnika urzędu skarbowego o rozpoczęciu ewidencjonowania na kasie rejestrującej,
  • zniesiono obowiązek uczestniczenia pracownika urzędu skarbowego przy dokonywaniu odczytu pamięci fiskalnej kasy i w konsekwencji zrezygnowano z wniosku o wyznaczenie daty odczytu zawartości pamięci fiskalnej.

Wprowadzono także obowiązek oznaczenia literowego od „A” do „G” do właściwych stawek podatku, przypisanych odpowiednio do nazw towarów i usług (A – stawka 23%, B – stawka 8%, C – stawka 5%, D – stawka 0%, itd.). Dotychczas, wyłącznie do litery A przypisana była podstawowa stawka VAT, a pozostałe stawki oraz zwolnienie z VAT można było przypisać do dowolnych liter od B do G. W uzasadnieniu do projektu rozporządzenia wyjaśniono, że realizacja tego obowiązku w praktyce będzie oznaczała, że podatnik będzie miał obowiązek przyporządkowania właściwych oznaczeń literowych w odniesieniu jedynie do stawek podatku przypisanych do nazw towarów i usług, których dostaw lub świadczeń dokonuje, a nie wszystkich oznaczeń literowych, przewidzianych w rozporządzeniu.

Rozporządzenie w sprawie odliczania lub zwrotu kwot wydanych na zakup kas

Warunki zwrotu kwoty wydanej na zakup kas

Odliczenie kwoty wydanej na zakup kasy rejestrującej online lub jej zwrot następuje pod warunkiem:

  • rozpoczęcia prowadzenia ewidencji sprzedaży przez podatnika przy użyciu kasy rejestrującej zakupionej w okresie obowiązywania potwierdzenia, że kasy te spełniają określone w ustawie o VAT funkcje i wymagania techniczne dla kas rejestrujących,
  • posiadania przez podatnika faktury potwierdzającej zakup kasy rejestrującej oraz dowodu zapłaty całej należności za jej zakup.

Dodatkowym warunkiem w przypadku podatników, którzy do prowadzenia ewidencji będą używać więcej niż jedną kasę online jest dokonanie zakupu oraz rozpoczęcie prowadzenia ewidencji przy użyciu każdej z tych kas w każdym punkcie sprzedaży nie później niż w okresie 6 miesięcy od dnia rozpoczęcia prowadzenia ewidencji sprzedaży przez podatnika.

W nowym rozporządzeniu w sprawie odliczenia/zwrotu ulgi na zakup kas zrezygnowano z dotychczasowego warunku złożenia przez podatnika przed rozpoczęciem prowadzenia ewidencji oświadczenia o liczbie kas rejestrujących i miejscu (adresie) ich używania, które podatnik zamierza stosować do tej ewidencji. Tym samym podatnik, który będzie ubiegał się o zwrot kwoty wydanej na zakup kas po 1 maja 2019 r. nie będzie musiał już składać do właściwego naczelnika urzędu skarbowego, jeszcze przed terminem rozpoczęcia prowadzenia ewidencji sprzedaży, ww. pisemnego zgłoszenia (oświadczenia).

Zwrot ulgi na zakup kasy

Zgodnie z ustawą o VAT, podatnicy są obowiązani do zwrotu odliczonych lub zwróconych im kwot wydanych na zakup kas rejestrujących, w przypadku gdy w okresie 3 lat od dnia rozpoczęcia prowadzenia ewidencji sprzedaży zakończą działalność gospodarczą lub nie poddadzą kas rejestrujących we właściwych terminach obowiązkowemu przeglądowi technicznemu przez właściwy podmiot prowadzący serwis.

W nowym rozporządzeniu w sprawie odliczenia/zwrotu na zakup kas uregulowano, że podatnicy są obowiązani do zwrotu odliczonych lub zwróconych im kwot wydanych na zakup kas, gdy w okresie 3 lat od dnia rozpoczęcia prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kasy rejestrującej:

  • trwale zaprzestaną prowadzenia ewidencji przy zastosowaniu tej kasy,
  • naruszą ustawowe obowiązki dotyczące zapewnienia połączenia umożliwiającego przesyłanie danych między kasą rejestrującą a Centralnym Repozytorium Kas lub obowiązki wynikające z czasowego lub trwałego braku tego połączenia.

Zwrotu odliczonych/zwróconych kwot należy zaś dokonać na rachunek właściwego urzędu skarbowego w terminie:

  • do 25. dnia miesiąca następującego po danym okresie rozliczeniowym, w którym powstały okoliczności uzasadniające dokonanie takiego zwrotu,
  • do końca miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające dokonanie zwrotu – w przypadku podatników zwolnionych z VAT podmiotowo lub przedmiotowo.

Ewa Stolarczyk, Abak S.A.


Kasy online – nowe regulacje w zakresie kas fiskalnych

1 maja 2019 r. weszła w życie ustawa z dnia 15 marca 2019 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz ustawy – Prawo o miarach (Dz.U z 2019r. poz. 675).

Mocą tej ustawy wprowadzono rozwiązania w zakresie stosowania kas online do ewidencji sprzedaży i kwot podatku należnego ze sprzedaży na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych. Kasy online to kasy rejestrujące, które przesyłają dane do centralnego systemu teleinformatycznego (tzw. Centralnego Repozytorium Kas), prowadzonego przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej. System ten będzie odbierał i gromadził dane z kas w celach analitycznych i kontrolnych.

Obowiązkowa wymiana kas na kasy online

Niektórzy podatnicy będą musieli obowiązkowo wymienić używane obecnie kasy na kasy online. W ustawie wskazano bowiem, że podatnicy mogą prowadzić ewidencję sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących z elektronicznym lub papierowym zapisem kopii w terminie do dnia:

  • 31 grudnia 2019 r. – do świadczenia usług naprawy pojazdów silnikowych oraz motorowerów, w tym naprawy opon, ich zakładania, bieżnikowania i regenerowania, oraz w zakresie wymiany opon lub kół dla pojazdów silnikowych oraz motorowerów, a także sprzedaży benzyny silnikowej, oleju napędowego, gazu przeznaczonego do napędu silników spalinowych (kasy online obowiązkowe od 1 stycznia 2020 r.),
  • 30 czerwca 2020 r. – do świadczenia usług związanych z wyżywieniem wyłącznie świadczonych przez stacjonarne placówki gastronomiczne, w tym również sezonowo, oraz usług w zakresie krótkotrwałego zakwaterowania, a także sprzedaży węgla, brykietu i podobnych paliw stałych wytwarzanych z węgla, węgla brunatnego, koksu i półkoksu przeznaczonych do celów opałowych, (kasy online obowiązkowe od 1 lipca 2020 r.),
  • 31 grudnia 2020 r. – do świadczenia usług fryzjerskich, kosmetycznych i kosmetologicznych, budowlanych, w zakresie opieki medycznej świadczonej przez lekarzy i lekarzy dentystów, prawniczych, związanych z działalnością obiektów służących poprawie kondycji fizycznej – wyłącznie w zakresie wstępu. (kasy online obowiązkowe od 1 stycznia 2021 r.)

Obowiązkowa wymiana kas ma zastosowanie tylko do kas rejestrujących, przy zastosowaniu których jest prowadzona ewidencja sprzedaży ww. towarów/usług. A zatem podatnik prowadzący działalność także w innych branżach niż wymienione, nie będzie musiał wymieniać wszystkich kas na kasy online, a jedynie te używane do sprzedaży towarów/usług wskazanych w ustawie jako podlegające obowiązkowej wymianie.

Używanie kas z papierowym i elektronicznym zapisem kopii

Od 1 maja 2019 r., podatnicy mogą nadal używać do prowadzenia ewidencji kasy rejestrujące „starego” typu, tj. kasy z elektronicznym i papierowym zapisem kopii (poza podatnikami objętymi obowiązkiem wymiany kas – zgodnie ze wskazanymi powyżej terminami), gdyż zgodnie z nowelizacją ustawy, ich wymiana na kasy online ma następować systematycznie.

W ustawie wskazano, że potwierdzenia o spełnieniu funkcji, kryteriów i warunków technicznych dla kas rejestrujących zachowują moc przez okres, na który zostały wydane, nie dłużej jednak niż do dnia 31 sierpnia 2019 r. w przypadku kas rejestrujących z papierowym zapisem kopii i do 31 grudnia 2022 r. – w przypadku kas rejestrujących z elektronicznym zapisem kopii. Tym samym, do 31 sierpnia 2019 r. na rynku będą dostępne kasy z papierowym zapisem kopii, a do końca 2022 r. – kasy z elektronicznym zapisem kopii.

Oznacza to, że kasy starego typu będą mogły być wprowadzane przez producenta do obrotu na rynek tylko do wyznaczonych terminów. Terminy te nie ograniczają natomiast możliwości stosowania tych kas przez podatników. Kas rejestrujących starego typu (z papierowym lub elektronicznym zapisem kopii) można używać do czasu ich wyeksploatowania lub konieczności wymiany pamięci fiskalnej (w przypadku kas z papierowym zapisem kopii).

Ulga na zakup kas

Podatnicy mogą uzyskać zwrot kwoty wydanej na zakup kas w wysokości 90% ceny zakupu (bez podatku), jednakże nie więcej niż 700 zł (tzw. ulga na zakup kasy). Od 1 maja 2019 r. ulga na zakup kas dotyczy tylko kas online i mogą z niej skorzystać podatnicy, u których:

  • powstał obowiązek prowadzenia ewidencji sprzedaży i którzy w obowiązujących terminach rozpoczęli prowadzenie ewidencji sprzedaży, przy użyciu tego rodzaju kas, 
  • nie powstał obowiązek prowadzenia tej ewidencji, ale podatnicy ci dobrowolnie rozpoczną prowadzenie ewidencji sprzedaży i wcześniej nie stosowali innych rodzajów kas do prowadzenia ewidencji sprzedaży, 
  • powstał obowiązek wymiany kas na kasy online (dotyczy branż wskazanych w ustawie o VAT dla których od określonych terminów kasy online są obowiązkowe).

Dodatkowo odliczenie będzie przysługiwało dla kas online, które zostały zakupione nie później niż w terminie 6 miesięcy od dnia rozpoczęcia prowadzenia ewidencji sprzedaży przez podatnika.

Ulga nie będzie natomiast przysługiwała w przypadku zakupu pozostałych rodzajów kas (tj. kas z papierowym i elektronicznym zapisem kopii). 

Nie będzie ona także przysługiwała podatnikom dobrowolnie wymieniającym kasy rejestrujące z papierowym lub elektronicznym zapisem kopii na kasy online.

Ewa Stolarczyk, Abak S.A.

Wystawianie faktur VAT na żądanie nabywcy

Kto ma obowiązek wystawiania faktury VAT?

Fakturę VAT jest zobowiązany wystawić podatnik (w uproszczeniu przedsiębiorca), który:

1. dokonał sprzedaży (przez sprzedaż zgodnie z art.2 pkt. 22 ustawy o VAT rozumie się: odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium Polski, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów),

2. dokonał dostawy towarów i świadczenia usług, których krajem opodatkowania jest inny niż Polska kraj (tzw. sprzedaż VAT NP),

jeżeli czynności te (wymienione w pkt 1 i 2) dokonywane są na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze (czyli w uproszczeniu na rzecz podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą) lub na rzecz osoby prawnej niebędącej podatnikiem.

Kiedy nie ma obowiązku wystawienia faktury VAT?

Nie ma obowiązku wystawiania faktur w odniesieniu do:

  • sprzedaży zwolnionej od podatku podmiotowo lub przedmiotowo (chyba, że faktury zażąda nabywca towaru/usługi),
  • sprzedaży dokonanej na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej (chyba, że faktury zażąda nabywca towaru/usługi).

Zatem sprzedawca nie musi wystawiać fakturygdy:

1) nabywcą towaru/usługi jest osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej (w przypadku każdej sprzedaży opodatkowanej i zwolnionej).

2) przy sprzedaży zwolnionej od podatku,i to zarówno, gdy nabywcą jest osoba fizyczna, jak i inny podmiot (przedsiębiorca, stowarzyszenie, uczelnia, szkoła itp. itd.).

Faktury na żądanie nabywcy

Jednocześnie nałożono na sprzedawców obowiązek wystawienia faktury na żądanie nabywcy. Dotyczy to zarówno żądania zgłoszonego przez:

1) podatników nabywających towary lub usługi zwolnione od podatku, (np. jeżeli żądanie zgłosi firma wynajmująca lokal od osoby fizycznej zwolnionej podmiotowo z VAT)

2) każdą osobę niebędącą podatnikiem (osoby fizyczne będące konsumentami).

Fakturę taką należy wystawić, jeżeli żądanie jej wystawienia zostało zgłoszone w terminie 3 miesięcy, licząc od końca miesiąca, w którym dostarczono towar lub wykonano usługę bądź otrzymano całość lub część zapłaty.

Po upływie tego terminu przedmiotowej faktury (dokumentującej sprzedaż na rzecz osoby fizycznej oraz dokumentującej sprzedaż zwolnioną od podatku – niezależnie kto jest odbiorcą świadczenia) w ogóle już wystawiać nie trzeba (ale nadal istnieje taka możliwość).

Faktury na żądanie dotyczą również faktur zaliczkowych, potwierdzających otrzymanie całości lub części zapłaty przed wykonaniem czynności zwolnionych albo na rzecz osoby fizycznej

Faktury na żądanie nie dotyczą faktur wystawianych na rzecz przedsiębiorców, gdzie istnieje bezwzględny obowiązek ich wystawienia bez zgłaszania żądania w terminie do 15 dnia miesiąca następującego po dniu powstaniu obowiązku podatkowego.

Faktury na żądanie dla osób fizycznych nie dotyczą równieżczynności wymienionych w art. 19a ust. 5 pkt 4 ustawy o VAT (czyli m.in. dostawy mediów i świadczenia usług telekomunikacyjnych, najmu, dzierżawy leasingu, stałej obsługi prawnej i biurowej, ochrony osób oraz usług ochrony, dozoru i przechowywania mienia). W takich przypadkach sprzedawca nie ma obowiązku wystawienia faktury, nawet jeżeli nabywca zgłosi takie żądanie.

Terminy wystawienia faktury na żądanie nabywcy

1) nie później niż 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano dostawy towaru lub wykonano usługę lub otrzymano całość bądź część zapłaty – jeżeli żądanie wystawienia faktury zostało zgłoszone do końca miesiąca, w którym dostarczono towar lub wykonano usługę bądź otrzymano całość lub część zapłaty,

2) nie później niż 15. dnia od dnia zgłoszenia żądania – jeżeli żądanie wystawienia faktury zostało zgłoszone po upływie miesiąca, w którym dostarczono towar lub wykonano usługę bądź otrzymano całość lub część zapłaty.

Wskazane terminy dotyczą także sytuacji, gdy żądanie ze strony nabywcy dotyczy faktury zaliczkowej.

Ewa Stolarczyk, ABAK S.A.

Zmiany w opodatkowaniu sprzedaży nieruchomości poza działalnością gospodarczą

1. Sprzedaż nieruchomości nabytych w drodze spadku

W przypadku osób fizycznych, sprzedaż prywatnych nieruchomości (lub ich części oraz udziału w nieruchomości), a także sprzedaż spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej i prawa wieczystego użytkowania gruntów (dalej: praw majątkowych) powoduje powstanie przychodu, gdy ich zbycie następuje przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie. Tak wynika z art.10 ust.1 pkt.8 lit a-c ustawy o PDOF.

Do 31 grudnia 2018 r. w przepisach nie było regulacji, które w sposób szczególny odnosiłyby się do sprzedaży nieruchomości/praw majątkowych nabytych w spadku.

5-letni okres, o którym mowa w ww. przepisie, liczył się więc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie spadku przez spadkobiercę (czyli w praktyce – śmierć spadkodawcy).

Od 1 stycznia 2019 r. nowy przepis art. 10 ust. 5 ustawy o PDOF, stanowi że w przypadku odpłatnego zbycia, nabytych w drodze spadku, nieruchomości lub praw majątkowych, określonych w ust. 1 pkt 8 lit. a)-c), 5-letni okres, o którym mowa w tym przepisie, liczy się od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie tej nieruchomości lub nabycie prawa majątkowego przez spadkodawcę.

Przepis ten zatem dla wyliczenia 5-letniego okresu, warunkującego możliwość nieopodatkowania dochodów ze zbycia (poza działalnością gospodarczą) nieruchomości, pozwala na uwzględnienie przez spadkobiercę okresu posiadania nieruchomości lub prawa wieczystego użytkowania przez spadkodawcę.

Przykład: Jeżeli po 1 stycznia 2019 r. podatnik dokonuje sprzedaży nieruchomości otrzymanej w spadku, a od końca roku w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie przez spadkodawcę minęło więcej niż 5 lat, to taka sprzedaż nie podlega opodatkowaniu PIT. Dotyczy to również nieruchomości otrzymanych w spadku do 31 grudnia 2018 r., których sprzedaż następuje po 1 stycznia 2019 r.

Jednocześnie zmieniono art. 22 ust. 6d ustawy PIT, umożliwiając zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości i praw, nabytych w drodze spadku, określonych wydatków (m. in. długów i ciężarów spadkowych).

Do kosztów podatkowych ze sprzedaży ww. nieruchomości/praw majątkowych można od 1 stycznia 2019 r. zaliczyć również udokumentowane koszty nabycia lub wytworzenia poniesione przez spadkodawcę oraz przypadające na podatnika ciężary spadkowe, w takiej części, w jakiej wartość zbywanej rzeczy lub zbywanego prawa odpowiada łącznej wartości rzeczy i praw majątkowych nabytych przez podatnika. Przez ciężary spadkowe będzie tu należało rozumieć spłacone przez podatnika długi spadkowe, zaspokojone roszczenia o zachowek oraz wykonane zapisy zwykłe i polecenia, również w przypadku, gdy podatnik spłacił długi spadkowe, zaspokoił roszczenia o zachowek lub wykonał zapisy zwykłe i polecenia po dokonaniu odpłatnego zbycia.

Zmiany dotyczą też nieruchomości małżonków. Zgodnie z nowym ust. 6 ww. art. 10, w przypadku odpłatnego zbycia po ustaniu wspólności majątkowej małżeńskiej, nabytych do majątku wspólnego małżonków lub wybudowanych w trakcie trwania wspólności majątkowej małżeńskiej nieruchomości lub nabytych do majątku wspólnego małżonków praw majątkowych, określonych w ust. 1 pkt 8 lit. a)-c), pięcioletni okres, o którym mowa w tym przepisie, liczy się od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło ich nabycie do majątku wspólnego małżonków lub ich wybudowanie w trakcie trwania wspólności majątkowej małżeńskiej.

Zatem dla obliczenia pięcioletniego okresu przyjmowana jest data nabycia lub wybudowania tej nieruchomości lub prawa majątkowego do majątku wspólnego, także wówczas, gdy odpłatne zbycie następuje po ustaniu wspólności majątkowej (wspólności ustawowej) małżonków.

Zmiany te nie dotyczą jednak darowizn. Zatem nadal sprzedaż nieruchomości czy praw majątkowych nabytych w drodze darowizny będzie podlegała ogólnym regułom, co oznacza, że okres pięcioletni należy liczyć od daty otrzymania darowizny.

2. Zmiany dotyczące ulgi mieszkaniowej

Do końca 2018 r. podatnik, który sprzedał prywatną nieruchomość w 5-letnim okresie od końca roku w którym nastąpiło jej nabycie lub wybudowanie mógł skorzystać ze zwolnienia podatkowego (z tzw. ulgi mieszkaniowej) zawartego w art.21 ust.1 pkt 131 ustawy o PDOF. Warunkiem skorzystania z tego zwolnienia było przeznaczenie – w ciągu dwóch lat – środków uzyskanych z tej sprzedaży na własne cele mieszkaniowe.

Od 1 stycznia 2019 r. okres na wydatkowanie środków ze sprzedaży wydłużono do trzech lat.

Jednocześnie do art. 21 dodano nowy ust. 25a. Wynika z niego, że w terminie trzech lat powinno dojść do nabycia własności budynku mieszkalnego (gruntu pod budowę takiego budynku, itp.) lub określonego prawa majątkowego, by ponoszone wydatki na własne cele mieszkaniowe zostały uwzględnione w ramach tzw. ulgi mieszkaniowej.

Ewa Stolarczyk, Abak S.A.

Zmiany w opodatkowaniu bonów od 1 stycznia 2019 r.

Do 31 grudnia 2018 r. bony towarowe nie stanowiły towarów w rozumieniu VAT, a w konsekwencji ich sprzedaż oraz nieodpłatne przekazywanie nie stanowiło podlegających opodatkowaniu VAT dostaw towarów. Czynności takie nie stanowiły również świadczenia usług. W konsekwencji do końca 2018 r. sprzedaż oraz nieodpłatne przekazywanie wszelkiego rodzaju bonów nie podlegało opodatkowaniu VAT. Opodatkowaniu VAT podlegała dopiero dostawa towarów lub świadczenie usług, do których otrzymania upoważniony był odbiorca takich znaków legitymacyjnych. W rezultacie czynność przekazania bonów czy voucherów nie była dokumentowana fakturą, tylko notą księgową lub innym dokumentem wewnętrznym.

Od 1 stycznia 2019 r. do ustawy o VAT zostały wprowadzone definicje dotyczące bonu, tj. bonu jednego przeznaczenia, bonu różnego przeznaczenia, emisji bonu oraz transferu bonu.

Definicja bonu

Instrument, z którym wiąże się obowiązek jego przyjęcia jako wynagrodzenia lub części wynagrodzenia za dostawę towarów lub świadczenie usług i w przypadku którego towary, które mają zostać dostarczone lub usługi, które mają zostać wykonane, lub tożsamość potencjalnych dostawców lub usługodawców są wskazane w samym instrumencie lub określone w powiązanej dokumentacji, w tym w warunkach wykorzystania tego instrumentu (nowy pkt 41 w art. 2 ustawy o VAT).

Definicja ta nie obejmuje kuponów zniżkowych czy rabatowych, które uprawniają do np. 10% zniżki przy zakupie towarów lub usług, jednakże same w sobie nie dają prawa do uzyskania towarów lub usług. Innym przykładem może być karta rabatowa, którą można zakupić za określoną kwotę (np. 100 zł) i która przez określony czas daje prawo do zniżki od ceny zakupu określonych towarów lub usług. Kupony zniżkowe czy rabatowe nie stanowią części świadczenia wzajemnego za określone towary lub usługi, dają jedynie prawo do wykonania świadczenia w niższej kwocie.

Emisja bonu

Przez pojęcie emisji bonu będzie rozumiane pierwsze wprowadzenie bonu do obrotu (dodany pkt 42 w art. 2 ustawy o VAT). Tak zdefiniowane pojęcie emisji nie obejmuje samego wytworzenia bonów. Nie należy bowiem, jak zaznacza ustawodawca, utożsamiać emisji z czynnościami technicznymi związanymi z samym tylko wytworzeniem instrumentu. Przykładowo emisją nie będzie wydrukowanie bonów przez drukarnię na zlecenie emitenta ani też przekazanie tak wydrukowanych bonów emitentowi.

Transfer bonu

W słowniczku pojęć zawartym w ustawie o VAT pojawi się również definicja transferu bonu, przez który rozumie się emisję bonu oraz każde przekazanie tego bonu po jego emisji (dodany pkt 45 w art. 2 ustawy o VAT).

Bon jednego przeznaczenia (SPV)

Za bon jednego przeznaczenia jest uznawany bon, w przypadku którego miejsce dostawy towarów lub świadczenia usług, których ten bon dotyczy, oraz kwota należnego podatku od towarów i usług, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze, z tytułu dostawy tych towarów lub świadczenia usług są znane w chwili emisji tego bonu (dodany pkt 43 w art. 2 ustawy o VAT). Bonem jednego przeznaczenia będzie więc bon uprawniający do otrzymania określonej z góry usługi lub towaru w konkretnym państwie członkowskim. Ponieważ już w chwili emisji bonu jednego przeznaczenia będzie znany przedmiot opodatkowania, stawka podatku VAT, tożsamość dostawcy oraz państwo członkowskie, opodatkowana podatkiem VAT będzie już sama emisja bonu jednego przeznaczenia, a od każdego transferu bonu będzie pobierany podatek VAT.

Zgodnie z art. 8a ust. 1 ustawy o VAT transfer bonu jednego przeznaczenia dokonany przez podatnika działającego we własnym imieniu uznaje się za dostawę towarów lub świadczenie usług, których ten bon dotyczy.

Zasada ta będzie stosowana do emisji bonu oraz każdego przekazania tego bonu po jego emisji, z wyłączeniem przekazania bonu do realizacji, które nie podlega już opodatkowaniu.

Oznacza to, że emitent bonu jednego przeznaczenia ma obowiązek odprowadzenia podatku VAT od pierwszego wprowadzenia bonu do obrotu, tak jakby towary objęte bonem zostały dostarczone lub usługi objęte bonem zostały wykonane.

Natomiast faktyczne przekazanie towarów lub faktyczne świadczenie usług w zamian za bon jednego przeznaczania nie będzie uznawane za niezależną transakcję, a w rezultacie nie będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem VAT.

Bon różnego przeznaczenia (MPV)

Jest to bon inny niż bon jednego przeznaczenia (dodany pkt 44 w art. 2 ustawy o VAT). W przypadku braku spełnienia choćby jednego z warunków charakteryzujących bon jednego przeznaczenia, taki bon na towary lub usługi będzie uznany za bon różnego przeznaczenia, którego przekazanie nie będzie rodziło skutków dla VAT, tak jak do końca 2018 r.

MPV będą bony uprawniające do nabycia różnych towarów lub usług od różnych sprzedawców lub towarów lub usług opodatkowanych różnymi stawkami VAT. Przy emisji lub sprzedaży bonów różnego przeznaczenia nie wiadomo jeszcze, jakie będzie opodatkowanie podatkiem VAT dostawy towarów lub świadczenia usługi, na które bon zostanie wykorzystany.

Opodatkowana VAT-em będzie dopiero dostawa towarów lub świadczenie usług w zamian za ten bon – faktyczne przekazanie towarów lub faktyczne świadczenie usług dokonane w zamian za bon przyjmowany przez dostawcę lub usługodawcę. Każde wcześniejsze przekazanie (transfer w tym emisja) bonu różnego przeznaczenia – na przykład konsumentowi lub dystrybutorowi – nie podlega podatkowi VAT – odwrotnie niż w przypadku bonów jednego przeznaczenia.

W zależności od rodzaju bonu, ustawa reguluje naliczanie VAT w chwili transferu bonu albo w chwili skorzystania z bonu.

Ewa Stolarczyk, Abak S.A.

Nowa ulga termomodernizacyjna

Ulga termomodernizacyjna weszła w życie 1 stycznia 2019 r. na mocy ustawy z 9 listopada 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz.U. z 20184 poz. 2246)

Nowo dodany art. 26h ust. 1 ustawy o PIT mówi, że podatnik będący właścicielem lub współwłaścicielem budynku mieszkalnego jednorodzinnego, a opłacający podatek wg skali podatkowej bądź stawki liniowej, ma prawo odliczyć od podstawy obliczenia podatku wydatki poniesione w roku podatkowym na materiały budowlane, urządzenia i usługi, związane z realizacją przedsięwzięcia termomodernizacyjnego w tym budynku, określone w przepisach wydanych na podstawie ust. 10 (ich wykaz znajduje się w osobnym rozporządzeniu), które zostanie zakończone w okresie 3 kolejnych lat, licząc od końca roku podatkowego, w którym poniesiono pierwszy wydatek.

Odliczenie od dochodu dotyczy wydatków na zakup materiałów budowlanych, urządzeń i usług związanych z realizacją przedsięwzięcia termomodernizacyjnego. Odliczeniu od dochodu podlegają wydatki w okresie realizacji przedsięwzięcia, nie więcej jednak niż 53 tys. zł. Ostatecznie rząd zrezygnował z wymogu audytu energetycznego, co oznacza, że nie jest on obowiązkowy, a o zakresie termomodernizacji domów decydują ich właściciele.

Odliczenie można przeprowadzić rozliczając się według skali podatkowej (na PIT-37, PIT-36), liniowo (PIT-36L), a także ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych (PIT-28). Wydatki odlicza osoba, która je poniosła oraz jednocześnie która jest właścicielem lub współwłaścicielem budynku będącego w trakcie termomodernizacji. Jeżeli dochody podatnika za dany rok były niższe od kwoty ulgi – wykazać należy ulgę wyłącznie do wartości dochodu, przenosząc pozostałą wartość wydatków na lata kolejne (nie wykazując ich do odliczenia za dany rok).

Ulga przysługuje tylko wówczas, gdy inwestycja zostanie ukończona w okresie trzech lat licząc od końca roku podatkowego, w którym poniesiono pierwszy wydatek. Odliczenia dokonuje się w zeznaniu za rok podatkowy, w którym poniesiono wydatki, a nie w innych latach. Nie można zatem zbiorczo odliczyć od dochodu jednego roku wszystkich wydatków ponoszonych w kilka lat.

Stosownie do przepisów przejściowych (art. 3 wymienionej na wstępie ustawy nowelizującej), odliczenie wydatków na przedsięwzięcie termomodernizacyjne będzie możliwe również do przedsięwzięcia w toku realizacji rozpoczętego przed dniem 1 stycznia 2019 r., które zostanie ukończone po dniu 31 grudnia 2018 r., jednak nie później niż do dnia, w którym upływa okres trzech kolejnych lat, licząc od końca roku podatkowego, w którym poniesiono pierwszy wydatek. Odliczeniu będą podlegały wydatki poniesione na to przedsięwzięcie od dnia 1 stycznia 2019 r. do dnia, w którym upłyną 3 lata, liczone licząc od końca roku podatkowego, w którym poniesiono pierwszy wydatek

Zmiany wprowadzane omawianą nowelizacją mają zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia 2019 r.

Zakupy prowadzić można wyłączenie u podatników zarejestrowanych jako VAT czynni. Nie można zatem korzystać z ulgi w przypadku:

  • usług remontowo – montażowych wykonywanych przez „złote rączki” – którzy robią to bez faktury „na czarno”, albo takich którzy korzystają ze zwolnienia z VAT do 200.000 zł rocznie,
  • kupna w celu prowadzenia prac towarów używanych – w systemie marża – obowiązkowo należy posiadać pełną – standardową fakturę VAT.

Kwota odliczenia nie będzie mogła przekroczyć 53 000 zł w odniesieniu do wszystkich realizowanych przedsięwzięć termomodernizacyjnych w poszczególnych budynkach, których podatnik jest właścicielem lub współwłaścicielem. Jeżeli małżonkowie posiadają nieruchomości objęte współwłasnością łączną – limit jest podwójny i dotyczy osobno każdego z małżonków.

Odliczeniu nie będą podlegały wydatki w części, w jakiej zostaną:

  • sfinansowane (dofinansowane) ze środków Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej lub wojewódzkich funduszy ochrony środowiska i gospodarki wodnej lub zwrócone podatnikowi w jakiejkolwiek formie;
  • zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, odliczone od przychodu na podstawie ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym lub uwzględnione przez podatnika w związku z korzystaniem z ulg podatkowych w rozumieniu Ordynacji podatkowej.

Jeżeli wartość wydatków na przedsięwzięcie termomodernizacyjne przekroczy wykazany w PIT dochód podatnika, powstała nadwyżka do rozliczenia będzie mogła zostać odliczona w latach kolejnych, nie dłużej jednak niż przez 6 lat, licząc od końca roku podatkowego, w którym sporządzono audyt.

Jeżeli podatnik, który skorzystał z odliczenia, następnie otrzyma zwrot odliczonych wydatków na realizację przedsięwzięcia termomodernizacyjnego, będzie on musiał doliczyć odpowiednio kwoty poprzednio odliczone do dochodu za rok podatkowy, w którym otrzymał ten zwrot. Podobnie będzie w przypadku, gdy przedsięwzięcie termomodernizacyjne nie zostanie zrealizowane w terminie (będą to 3 lata liczone od końca roku, w którym przeprowadzono audyt). Wówczas doliczenia kwot poprzednio odliczonych należy dodać do dochodu za rok podatkowy, w którym upłynął ten termin.

Ulga dotyczy tylko wydatków na materiały budowlane, urządzenia i usługi, związanych z realizacją przedsięwzięcia termomodernizacyjnego, które Minister Inwestycji i Rozwoju określił w rozporządzeniu z 21 grudnia 2018 r. w sprawie określenia wykazu rodzajów materiałów budowlanych, urządzeń i usług związanych z realizacją przedsięwzięć termomodernizacyjnych (Dz.U. z 2018 r. poz. 2489).

Ewa Stolarczyk, Abak S.A.

Uproszczenia podatkowe dla przedsiębiorców od 1 stycznia 2019 r.

Ustawa z dnia 9 listopada 2018 r. o zmianie niektórych ustaw w celu wprowadzenia uproszczeń dla przedsiębiorców w prawie podatkowym i gospodarczym (Dz. U. poz. 2244)  wprowadziła wiele uproszczeń i ułatwień w prowadzeniu działalności gospodarczej. Istotą tej ustawy jest redukcja obciążeń biurokratycznych, rozszerzenie już obowiązujących uprawnień na szerszą kategorię podmiotów oraz wprowadzenie rozwiązań mających na celu poprawę warunków prowadzenia działalności gospodarczej.

1. Podwyższenie limitu przychodów dla małego podatnika

Do końca 2019 r. za małego podatnika uważa się podatnika, u którego wartość przychodu ze sprzedaży (wraz z kwotą należnego podatku od towarów i usług) nie przekroczyła w poprzednim roku podatkowym wyrażonej w  złotych kwoty odpowiadającej równowartości 1.200.000 euro (przeliczenia kwot wyrażonych w euro dokonuje się według średniego kursu euro ogłaszanego przez NBP na pierwszy dzień roboczy października poprzedniego roku podatkowego, w zaokrągleniu do 1.000 zł).

Od 1 stycznia 2020 r. podwyższony zostanie próg przychodów ze sprzedaży, uprawniający do uzyskania statusu „małego podatnika” z obecnego 1.200.000 euro do 2.000.000 euro. Przepis „podwyższający” limit przychodów, decydujący o statusie małego podatnika, wejdzie w życie z dniem 1 stycznia 2020 r. w oparciu o wartość przychodu ze sprzedaży w 2019 roku (art.54 pkt 3 ustawy nowelizującej). Taki limit będzie dotyczył podatników CIT i PIT.

2. Wynagrodzenie małżonka i małoletnich dzieci w kosztach uzyskania przychodów

Zgodnie z art. 23 ust.1 pkt.10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, do końca 2018r. nie uważało się za koszt uzyskania przychodów wartości własnej pracy podatnika, jego małżonka i małoletnich dzieci, a w przypadku prowadzenia działalności w formie spółki niebędącej osobą prawną (spółki cywilne, jawne, partnerskie i komandytowe) – także małżonków i małoletnich dzieci wspólników tej spółki.

Od 1 stycznia 2019 r. podatnicy mogą zaliczać do kosztów uzyskania przychodów wynagrodzenie małżonka podatnika i małoletnich dzieci podatnika, a w przypadku prowadzenia działalności w formie spółki niebędącej osobą prawną – także małżonków i małoletnich dzieci wspólników tej spółki), należne ze stosunku pracy, z tytułów określonych w art.13 pkt.2,8 i 9 ustawy o PDOF (np. z osobiście wykonywanej działalności artystycznej, literackiej, naukowej, trenerskiej, oświatowej i publicystycznej, przychody z tytułu wykonywania usług, na podstawie umowy zlecenia lub umowy o dzieło czy np. umowy o zarządzanie przedsiębiorstwem) lub z tytułu odbywania praktyk absolwenckich.

3. Nowe zasady rozliczania straty podatkowej

Z dniem 1 stycznia 2019 r. znowelizowany został art.7 ust.5 ustawy o PDOP oraz art.9 ust.3 ustawy o PDOF. Zgodnie z nimi, o wysokość straty ze źródła przychodów, poniesionej w roku podatkowym, podatnik może:

  • obniżyć dochód uzyskany z tego źródła w najbliższych kolejno po sobie następujących pięciu latach podatkowych, z tym że kwota obniżenia w którymkolwiek z tych lat nie może przekroczyć 50% wysokości tej straty, albo
  • obniżyć jednorazowo dochód uzyskany z tego źródła w jednym z najbliższych kolejno po sobie następujących pięciu lat podatkowych o kwotę nieprzekraczającą 5.000.000 zł; nieodliczona kwota podlega rozliczeniu w pozostałych latach tego pięcioletniego okresu, z tym że kwota obniżenia w którymkolwiek z tych lat nie może przekroczyć 50% wysokości tej straty.

„Nowe” zasady odliczania straty podatkowej będą miały zastosowanie do strat powstałych począwszy od roku podatkowego rozpoczynającego się po dniu 31 grudnia 2018 r. (art.38 ustawy nowelizującej).

To oznacza, że w odniesieniu do strat „wcześniejszych” stosuje się zasady dotychczasowe, tj. o wysokość straty ze źródła przychodów, poniesionej w roku podatkowym, można obniżyć dochód uzyskany z tego źródła w najbliższych kolejno po sobie następujących pięciu latach podatkowych, z tym że wysokość obniżenia w którymkolwiek z tych lat nie może przekroczyć 50% kwoty tej straty.

4. Ulga na złe długi w podatku VAT od 1 stycznia 2019 r.

Do końca 2018 r. obowiązujące przepisy dotyczące tzw. ulgi na złe długi wskazywały, że dla celów VAT nieściągalność wierzytelności uważało się za uprawdopodobnioną, w przypadku gdy wierzytelność nie została uregulowana lub zbyta w jakiejkolwiek formie w ciągu 150 dni od dnia upływu terminu jej płatności określonego w umowie lub na fakturze. Zmiana w tym zakresie polega na skróceniu ww. terminu od 1 stycznia 2019 r. ze 150 dni do 90 dni.

W związku z powyższym, podatnik od 1 stycznia 2019 r. ma prawo skorygować podstawę opodatkowania i podatek należny (a dłużnik – ma obowiązek korekty odliczonej kwoty podatku naliczonego) w przypadku nieuregulowania całości/części należności wynikającej z faktury w terminie 90 dni od dnia upływu terminu jej płatności określonego w umowie lub na fakturze.

Nowe przepisy dotyczące ulgi na złe długi weszły w życie z początkiem 2019 r., ale będą one miały zastosowanie również do wierzytelności powstałych przed tą datą, których nieściągalność zostanie uprawdopodobniona (upłynie 90 dzień od dnia upływu terminu jej płatności) po 1 stycznia 2019 r. Nie ma znaczenia data wystawienia faktury ani data sprzedaży.

Ewa Stolarczyk, Abak S.A.